🟧 قیامِ ائتلاف و مسئولیت ✍🏿✍🏿✍🏿✍🏿✍🏿 نه فقط شورِ رهایی، نه فقط شجاعت و خطر، سرنگونیِ ظلم، زیربنای قوی می‌خواهد: اعتمادِ اجتماعی، نهادهای توازن‌بخش. مبارزه سلبی نیست، یک پروژه‌ی ایجابی است، بهرِ ساختنِ فردا. بی گفت‌وگو و ائتلاف، جنبش‌ها تنها می‌شوند؛ جمعی از افرادِ تنها، طعمه‌ی چرخه‌ی استبداد. راهِ غلبه: همگرایی، میانِ قشرهایِ مختلف، کارگر، دانشجو، معلم، بازنشسته، اصناف، کسبه؛ هرچند خواسته فرق دارد، پیروزی یکسان است. آزادی، نقشِ مردم است: در تعیینِ نوعِ حاکم، نه توهمِ بی ملت، بلکه حضور و اراده‌ی جمع. نیازِ امروزِ ایران، رهایی از چنگالِ خاص نیست، رهایی از چرخه‌ی ظلم است. مشارکت حقّ است، و نیز، وظیفه‌ی هر فرد. "آیا آماده‌ام من؟" باید پرسید از خویش، بهرِ ساختنِ فردا. اگر امروز به میدان نیاییم، فردا دیر است، دیر. حکومتِ پولِ موشک و اتم، بهرِ بقایِ خود، نه ملت. آیا نمی‌خواهی آزاد شوی؟ فقط سه تا شش ماه، در خیابان و اعتصاب. پایه‌ها می‌ریزند، دیگر نه اعدام، نه زندان، نه گرانی! اگر وطن دوست داری، معلم، کارگر، به یاریِ دانشجو، و کسبه، تنها نمانند؛ سرکوب، در پیِ تفرق است. مگر ندیدی، فرار مأمور، پیشِ انبوهِ جمعیت؟ هرچه بیشتر، خواب از چشمِ دیکتاتور می‌بَرد. رژیمِ نفس‌های آخر است، فقط نیروی سرکوب مانده. اگر اعتراض سراسری شود، قدرتی نیست برایِ ماندن. اگر خیابان ترک شود، دستگیری و بازداشت‌ها شروع، فعالان را می‌گیرند. وطن را دوست بداریم، فداکاری کنیم، بهرِ رهایی از اهریمن. این‌ها شعار نیست، جوانان به خیابان آمده‌اند، منتظرِ تو هستند. برخیز! وطن را آزاد کن چهارشنبه ۱۰ دی ماه ۱۴۰۴ https://t.me/AshaareAngizeshi