تداوم بازداشت فعالان صنفی

تداوم بازداشت فعالان صنفی؛ موج جدید برخوردهای امنیتی با معلمان
🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍✍
​گزارش خبری –

در پی تشدید فشارهای امنیتی
بر فعالان مدنی و صنفی، تعدادی
از چهره‌های شاخص تشکل‌های فرهنگیان
در سراسر کشور بازداشت شده‌اند.
بر اساس گزارش‌های منتشر شده، در کانال تلگرام شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان

حمله به منازل فعالان صنفی معلم :

تفتیش منازل، اقدام به ضبط وسایل ارتباطی این فعالان و اعضای خانواده‌هایشان کردند. این اقدامات نیز بدون ارائه هرگونه حکم قانونی و توضیح صورت گرفته است.

این یورش‌ها و ضبط وسایل شخصی، در حالی انجام شده که هیچ‌گونه شفافیتی درباره دلایل این آزار و اذیت ارائه نشده و خانواده‌ها با فشار و بی‌خبری مواجه شده‌اند.


📌اسامی برخی از این فعالان به شرح
زیر است:

۱-​مجتبی گودرزی: عضو کانون صنفی فرهنگیان الیگودرز و شورای هماهنگی
.
۲-​مسعود زینال‌زاده: عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان و شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان.

۳- ​محمد حبیبی: سخنگوی کانون صنفی معلمان و عضو شورای هماهنگی.

۴-​پروین سلیمی: عضو کانون صنفی معلمان و شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان.

۵- ​منوچهر آقابیگی: عضو انجمن صنفی فرهنگیان و بازنشستگان کرمانشاه؛
وی پس از یورش مأموران امنیتی به منزل شخصی‌اش بازداشت شده و تا این لحظه از محل نگهداری و وضعیت او اطلاعی در دست نیست.

↩️ ​تحلیل وضعیت:

بازداشت‌های پیشگیرانه در فضای ملتهب سیاسی

​تحلیل‌گران معتقدند موج جدید دستگیری‌های گسترده و «کور»، ناشی
از واهمه نهادهای امنیتی از شکل‌گیری مجدد اعتراضات سراسری است.
تجارب تاریخی نشان می‌دهد
که ساختارهای تمام‌تیم در زمان احساس خطر سقوط، با هدف پیشگیری از سازمان‌دهی توده‌ها، اقدام به بازداشت چهره‌های تأثیرگذار و «نیروهای سازمان‌دهنده» می‌کنند.

◀️ ​در این میان، اگرچه پیش‌تر بر اولویت‌بخشی به آزادی معلمان زندانی تأکید شده بود، اما این موضوع آن‌طور که انتظار می‌رفت در کانون توجه جریانات اپوزیسیون قرار نگرفت.

⏪ ​راهکار پیش‌رو:

کارشناسان تأکید می‌کنند
که در شرایط فعلی، تنها راه توقف این روند، تجمیع فشارهای داخلی و بین‌المللی
بر حکومت است. انتظار می‌رود معترضان در خارج از کشور نیز با محوریت
«آزادی زندانیان سیاسی و صنفی»، مطالبات خود را در مجامع بین‌المللی فریاد بزنند
تا هزینه سرکوب برای حاکمیت افزایش یابد.

محمد خاکساری 

جمعه
    ۷     فرودین  ۱۴۰۴
https://t.me/+uy2fU_7oh5BjODJk

تفسیر بخش اول ماده ۶ اعلامیه حقوق بشر

🔴 موضوع : ۱- تفسیر بخش اول ماده ۶ اعلامیه حقوق بشر ۲- از نظر دو جامعه شناس مارک فِرِتزو و مارگارت سامرز ۳- دوحقوقدان جان پیترز هامفری و شارل مالیک https://t.me/hmanRight

چرا رژیم سقوط ممی کند دکتر علدی

مقاله احمد علوی در مورد اینکه جرا رژیم سقوط نکرده است؟ فصل اول: چارچوب نظری – چگونه رژیم‌های اقتدارگرا دوام می‌آورند ۱.۱ نظریه گزینش‌گران و رویکرد بقا در رژیم‌های با ائتلاف محدود نظریه گزینش‌گران (Selectorate Theory) که توسط بروس بوئنو د مسکیتا (Bruce Bueno de Mesquita) و همکارانش توسعه یافت، توضیح می‌دهد که در رژیم‌هایی که ائتلاف واقعی قدرت کوچک است، بقای نظام حاکم بیش از آنکه به رضایت عمومی وابسته باشد، به حفظ وفاداری همین ائتلاف الیگارش‌های محدود بستگی دارد. در چنین نظام‌هایی، توزیع رانت به گروهی محدود از نخبگان، هزینهٔ خروج از ائتلاف را بالا می‌برد و در نتیجه احتمال شورش مقامات کاهش می‌یابد. در رژیم ولایی، ائتلاف واقعی قدرت نه کل جامعه و حتی نه کل ساختار دولت، بلکه مجموعه‌ای از نهادهای سرکوب نظیر سپاه، حوزویان سیاسی و شبکه‌های الیگارش‌های اقتصادی وابسته است. همین کوچک بودن ائتلاف حاکم باعث شده که رژیم بتواند با منابع محدود، سرسپردگی الیگارش‌های کلیدی را حفظ کند و از فروپاشی در شرایط بحران جلوگیری نماید. ۱.۲ تاب‌آوری اقتدارگرایانه و نهادسازی موازی مفهوم تاب‌آوری اقتدارگرایانه (Authoritarian Resilience) در مطالعات خاورمیانه توسط پژوهشگرانی چون استیون هایدمن (Steven Heydemann) و دانیل برومبرگ (Daniel Brumberg) مطرح شد. آنان نشان دادند که بسیاری از رژیم‌های اقتدارگرا نه با اصلاحات دموکراتیک، بلکه با بازطراحی نهادی و ایجاد نهادهای موازی توانسته‌اند خود را با فشارهای داخلی و خارجی تطبیق دهند. این رژیم‌ها با توزیع گزینشی منابع، کنترل فضای رسانه‌ای و گسترش دستگاه‌های امنیتی، نوعی سازگاری اقتدارگرایانه ایجاد می‌کنند که به آن‌ها امکان می‌دهد بحران‌ها را بدون تغییر بنیادین در ساختار قدرت پشت سر بگذارند. رژیم ولایی از آغاز دههٔ ۱۳۶۰ به بعد، با ایجاد ارگان‌هایی مانند سپاه پاسداران، بسیج، و مجموعه‌ای از بنیادهای اقتصادی خارج از کنترل دولت، نمونه‌ای کلاسیک از چنین نهادسازی موازی را ارائه کرده است؛ نهادهایی که در زمان بحران می‌توانند مستقل از ساختار رسمی دولت و بدون محدودیت‌های دیوانسالارانه و قانونی عمل کنند و بقای رژیم را حفظ نمایند. ۱.۳ انسجام مقامات کلیدی به‌عنوان مهم‌ترین متغیر جلوگیری از سقوط مطالعات تطبیقی دربارهٔ سقوط رژیم‌ها نشان می‌دهد که مهم‌ترین متغیر پیش‌بینی‌کنندهٔ فروپاشی، نه شدت نارضایتی عمومی، بلکه میزان انسجام یا شکاف در میان مقامات حاکم است. پژوهش‌های باربارا گدس (Barbara Geddes) نشان می‌دهد که رژیم‌هایی که بر ائتلاف‌های نهادمند و شبکه‌های الیگارش‌های سرسپردگی متقابل استوارند، حتی در شرایط بحران شدید نیز دوام بیشتری دارند. در بحران اخیر ایران، نه فرماندهان ارشد سپاه، نه حوزویان بلندپایه و نه مدیران یا کارگزاران کلیدی بوروکراسی نشانه‌ای از جدایی از رژیم بروز ندادند. این انسجام الیگارش‌های موسسات سرکوب، سیاسی و اقتصادی و حوزوی باعث شد که اعتراضات اجتماعی و فشار خارجی نتواند به شکاف در رأس هرم قدرت تبدیل شود و در نتیجه مسیر کلاسیک واژگونی رژیم تاکنون مسدود بماند. https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/126630/

جنگ دموکراسی نمی آورد

🔴 جنگ‌دموکراسی نمی‌آورد 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍ دیدگاه مایکل مان جامعه شناس انگلیسی آلماتی او در کتاب مشهور خود «امپراتوری منسجم» تأکید می‌کند جنگ دموکراسی نمی آورد نظرات جامعه شناس انگلیسی - آمریکایی دیدگاه مایکل مان ۱ تخریب زیرساخت‌های مدنی: جنگ پیش از هر چیز، نهادهای لرزانِ موجود در یک کشور غیردموکراتیک را نابود می‌کند. دموکراسی برای رشد به ثبات و نهادهای مدنی نیاز دارد، در حالی که جنگ بستر لازم برای این نهادها را از بین می‌برد ۲ ظهور ناسیونالیسم تدافعی: وقتی کشوری مورد حمله قرار می‌گیرد، مردم معمولاً به جای تمرکز بر ارزش‌های دموکراتیک، حول محور ناسیونالیسم افراطی و رهبران مقتدر متحد می‌شوند تا با «دشمن خارجی» مقابله کنند. این فضا دشمنِ آزادی بیان است ۳ تقویت نظامی‌گری : مایکل مان جامعه شناس معتقد است جنگ باعث می‌شود قدرت در دست نظامیان و گروه‌های مسلح متمرکز شود. در چنین شرایطی، قدرتِ «گلوله» جایگزین قدرتِ «رأی» می‌شود و گذار به دموکراسی عملاً غیرممکن می‌گردد ۴ . فقدان ریشه‌های داخلی: دموکراسی یک فرآیند درون‌زا است که باید از دل مبارزات طبقاتی و اجتماعی خودِ آن جامعه بیرون بیاید. از نظر مان، دموکراسیِ «وارداتی» که توسط سربازان خارجی آورده شود، در فرهنگ سیاسی آن جامعه ریشه نمی‌دواند ۵ ایجاد شکاف‌های قومی و مذهبی: مداخلات نظامی اغلب باعث فروپاشی نظم موجود و سر برآوردن هویت‌های اولیه (قبیله‌ای، مذهبی یا قومی) می‌شود. این شکاف‌ها منجر به جنگ‌های داخلی می‌شوند که با روحِ سازش‌پذیر دموکراسی در تضاد است ۶ بحران مشروعیت دولت جدید: دولت‌هایی که پس از جنگ و توسط قدرت‌های خارجی روی کار می‌آیند، معمولاً در نظر مردم خود «دست‌نشانده» تلقی می‌شوند. دولتی که مشروعیت مردمی نداشته باشد، مجبور است برای بقا به ابزارهای سرکوب متوسل شود ۷ فرار سرمایه و مغزها: جنگ باعث مهاجرت طبقه متوسط و نخبگانی می‌شود که حاملان اصلی ارزش‌های دموکراتیک هستند. با خروج این افراد، جامعه از نیروی محرکه لازم برای تحول سیاسی تهی می‌شود ۸ اولویت امنیت بر آزادی: در شرایط جنگی و پس از آن، خواسته اصلی مردم «امنیت جانی و نان» است، نه «آبادی و آزادی». مایکل مان معتقد است در محیط ناامن، مردم داوطلبانه حقوق مدنی خود را فدای امنیت می‌کنند که این مسیر مستقیماً به استبداد ختم می‌شود ✔️ از دیدگاه مایکل مان جامعه شناس انگلیسی - آمریکایی او در کتاب مشهور خود «امپراتوری منسجم» تأکید می‌کند که ایالات متحده و قدرت‌های بزرگ با استفاده از قدرت نظامی تنها می‌توانند رژیم‌ها را سرنگون کنند، اما ابزار لازم برای «ملت‌سازی» و ایجاد دموکراسی را در اختیار ندارند 📌موارد بالا قابل توجه پهلوی پرست ها ‌ وکسانی که فکر می کنند جنگ دموکراسی می آورد ⬅️ تجربه نشان داده است جنگ دموکراسی نمی آورد این نهاد های مدنی هستند با سازماندهی می تواند دموکراسی بیاورد با اعتصابات سراسری می توانستیم "تیزی" حکومت بگیریم چهارشنبه‌ ۵ فرودین ۱۴۰۴ https://t.me/+s3Jd8a5ckJM2N2Rk

اعتصاب سلاحی که به کار گرفته نشد

🔴 اعتصاب؛ سلاحی که به کار گرفته نشد: چگونه سازماندهی می‌توانست مانع جنگ شود؟ 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍✍ از تراژدی ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ تا بن‌بست جنگ؛ چرا صدای کارشناسان در غوغای «زنده باد و مرده باد» گم شد؟ مقدمه: سیاست؛ فراتر از هیجان سیاست نه صحنه نمایش است و نه میدان تخلیه هیجانات آنی. سیاست، علمِ قدرت و موازنه قوا است. سال‌هاست که نخبگان و کارشناسان هشدار می‌دهند که سرنگونی یا تغییر یک ساختار بسته با شعارهای تند و رفتارهای پراکنده در خیابان ممکن نیست. همان‌طور که صادق هدایت در «توپ مرواری» با نگاهی تیزبین از زودباوری و رفتارهای جمعی افراطی برخی از ایرانیان انتقاد می‌کرد، امروز نیز شاهدیم که چگونه جوّ هیجانی، راه را بر عقلانیتِ تشکیلاتی بست. ۱ ↩️ ۱. توهم خیابان در برابر واقعیتِ سرکوب نیروی سرکوب برای «خیابان» آموزش دیده است. زرادخانه، تاکتیک‌های مهار و لجستیک نظامی همگی برای مقابله با معترض در میدان طراحی شده‌اند. فاجعه ۱۸ و ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴ نشان داد که اصرار بر حضور بی‌دفاع در برابر تیربار، بدون داشتن ابزار فشار جایگزین، تنها به ناامیدی عمومی و باز شدن پای گزینه‌های مخرب‌تر می‌انجامد ۲ 🔻۲. اعتصاب سراسری: پاشنه آشیل سیستم اعتصاب، قدرتمندترین ابزار غیرخشونت‌آمیز در دست ملت‌هاست. برخلاف خیابان، نیروی سرکوب برای مقابله با «صندلی‌های خالی» و «چرخ‌های متوقف تولید» دوره‌ای ندیده است. بیایید به اعداد نگاه کنیم: بیش از ۱۳۶ هزار کارخانه حدود ۱۲۰ هزار مدرسه و بیش از ۲ هزار دانشگاه بیش از ۲ میلیون واحد صنفی و کسبه اگر تنها نیمی از این توان عظیم اقتصادی و خدماتی دست به اعتصاب می‌زد، ماشین دولت از کار می‌افتاد. هزینه سرکوبِ دو میلیون واحد صنفی یا صدها هزار کارگر، برای هر حکومتی غیرممکن است. اعتصاب، «قدرت واقعی» را از نوک اسلحه به کف جامعه منتقل می‌کند ۳ ◀️ ۳. مهندسیِ ناامیدی و ظهور پروژه‌های جایگزین چرا اعتصاب سراسری اتفاق نیفتاد؟ بخشی از اپوزیسیون با اصرار بر اعتراضات خیابانی و مخالفت با استراتژی اعتصاب، عملاً مردم را به مسلخ فرستادند . واقعه ۱۸ و ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴، نه یک اتفاق ساده، بلکه به نظر می‌رسد بخشی از یک سناریوی بزرگتر بود؛ سناریویی برای ناامید کردن مردم از تغییر داخلی و آماده‌سازی افکار عمومی برای مداخله نظامی بود . حتی هشدارهای کسانی مانند «حامد شیبانی‌راد» (دبیرکل حزب ایران نوین) که سلطنت طلبان جدا شده است به رضا پهلوی درباره آمادگی سپاه برای شلیک مستقیم، نادیده گرفته شد. این اصرار بر حضور بی‌برنامه در برابر تیربار، راه را برای کسانی هموار کرد که به دنبال تغییر از طریق جنگ و مداخله خارجی بودند، نه قدرتِ مردم. ✔️۴. جنگ؛ فاکتورِ سنگینِ نادیده گرفتن کارشناسان امروز که در آتش جنگ می‌سوزیم، باید بپرسیم: مسئولیت این خرابی‌ها با کیست؟ اگر بعد از حوادث سال ۸۸، اعتصاب سراسری به جای درگیری‌های پرهزینه خیابانی در دستور کار قرار می‌گرفت، شاید امروز شاهد این حجم از تلفات و ویرانی نبودیم و کشتار در خیابان نبودیم . واقعیت تلخ این است که در شکل‌گیری این وضعیت، مثلث ایران، اسرائیل و آمریکا هر کدام سهمی دارند؛ اما سهم بزرگتر متعلق به کسانی است که با ترویج هیجان به جای سازماندهی، مانع از شکل‌گیری یک جایگزین قدرتمندِ داخلی شدند . 📌در پایان : بازسازی، دهه‌ها زمان می‌برد ویرانی‌های حاصل از جنگ، حداقل به ۱۰ سال زمان برای بازسازی نیاز دارد. این بهای سنگینِ «نشنیدن» صدای کارشناسان است. حکومتی که می‌توانست با اعتصابات گسترده و فلج‌کننده، بدون شلیک یک گلوله به عقب‌نشینی واداشته شود، اکنون درگیر جنگی شده است که برنده ندارد . زمان آن رسیده که بپذیریم: با «زنده باد» و «مرده باد» هیچ سیستمی پایین نمی‌آید؛ تغییر، محصول تشکل‌یابی، سازماندهی و اعتصاب است، نه آشوب و جنگ سه شنبه ۵ فرورین ۱۴۰۵ نوروزتان پیروز https://t.me/ghalamemoalem https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t mohammad@khaksari.org

از دیکتاتوری مذهبی تا باز تولید استبداد گذشته

: از دیکتاتوری مذهبی تا بازتولید استبداد گذشته سخنان اخیر هواداران رضا پهلوی درباره ضرورت ایجاد نهادهایی نظیر «ساواک»، هشداری برای تمامی نیروهای دموکراسی‌خواه است. ما نباید اجازه دهیم مسیر مبارزه، ما را از چاله دیکتاتوری ولایت فقیه به چاه دیکتاتوری پهلوی بیندازد. این سخنِ کسی است که سال‌ها در جوامع آزاد زیسته و معنای حقیقی تکثرگرایی را درک کرده است. بی‌اعتبار ساختن نهادهایی مانند «مجلس مؤسسان» در این رویکرد، نشان‌دهنده مسیری تمامیت‌خواهانه است. تاریخ به ما آموخته است که قدرت‌گیری دیکتاتورها، محصول مستقیم حضور سیاستمداران چاپلوسی است که به جای نقد، به ستایشگری روی می‌آورند.

انتخابات ۷۶ از شعار تا واقعیت

۱۸۷- «انتخابات ۷۶، از شعار تا واقعیت» خانواده ی ما با برگشت از مسافرت در تعطیلات نوروزی، با روحیه بهتری به کار و تحصیل پرداخت اما هنوز چند روزی از آغاز به کار مدارس نگذشته بود که در روز ۲۶ فروردین ۷۶ خبر آتش سوزی در اردوگاه حاجیان در منا را از اخبار رادیو شنیدیم. این حادثه سبب کشته شدن ۳۴۰ نفر و زخمی شدن ۱۵۰۰ نفر دیگر شده بود.!! با رو به پایان رفتن دور دوم ریاست جمهوری رفسنجانی، افرادی خود را برای ریاست جمهوری کاندید کردند. چهار نفر توسط شورای نگهبان تایید صلاحیت شدند. ۱- محمد خاتمی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت رفسنجانی ۲- علی اکبر ناطق نوری رئیس مجلس شورای اسلامی و وزیر پیشین کشور۳- محمد ری شهری وزیر سابق اطلاعات ۴- رضا زواره ای عضو شورای نگهبان چهار نفر هم رد صلاحیت شدند که افراد مشهوری بودند. ۱- ابراهیم یزدی وزیر امور خارجه ی دولت موقت مهندس بازرگان و دبیرکل نهضت آزادی ایران! ۲- عزت الله سحابی از رهبران ملی مذهبی،عضو شورای انقلاب سال ۵۷، نماینده دور اول مجلس شورای اسلامی، نماینده دور اول مجلس خبرگان قانون اساسی که به ولایت فقیه رای منفی داد و سابقه ی ۱۲ سال زندانی سیاسی در حکومت پهلوی را هم داشت.!! ۳- اعظم طالقانی نماینده سابق مجلس شورای اسلامی و دختر آیت الله طالقانی!! ۴- حبیب‌الله پیمان رهبر جنبش مسلمانان مبارز. روزنامه های حکومتی نظیر کیهان، قدس، شلمچه و یالثارات و حتی صدا و سیما با وجودی که از بودجه دولتی استفاده می کردند و طبیعتاً نباید از کاندیدای خاصی پشتیبانی کنند، تنها از ناطق نوری حمایت می کردند.! علاوه بر این روزنامه رسالت در ۳۱ اردیبهشت ۷۶ مطلبی بر علیه محمد خاتمی نوشت و از مردم خواست تا به ناطق نوری رای دهند.! من شاهد بودم که بعد از تعطیلات نوروز ۷۶ مدیر و معاون پرورشی دبیرستان مرتب درباره ی شرکت دانش آموزان در انتخابات و تشویق آنان به رای دادن به ناطق نوری سخنرانی های پر شوری در مراسم صبحگاهی انجام می دادند. مجلس شورای اسلامی در سال ۶۰ سن رای دهندگان را ۱۵ سال تصویب کرده بود و این قانون تا سال ۷۶ برقرار بود. معمولاً در پایان کلاس دانش آموزان پوسترهای تبلیغات انتخاباتی محمد خاتمی را به من نشان می دادند و می گفتند:« خانم ما برخلاف میل خانم مدیر و معاون پرورشی و صدا و سیما می خواهیم به خاتمی رای بدهیم.» در آن پوستر مجمع روحانیون مبارز از خاتمی حمایت کرده بود و این شعارها در آن به چشم می خورد: ۱- توسعه سیاسی ۲- جامعه مدنی ۳- قانون گرایی ۴- احترام به حقوق شهروندی ۵- ایران برای همه ی ایرانیان ۷- آزادی اندیشه و بیان در چارچوب قانون ۸- گفتگوی تمدن ها ( که بعدها به شعار سیاست خارجی او تبدیل شد.) ۹- تغییر در روش ها، نه در اصول ۱۰- اخلاق در سیاست محمد خاتمی آخوندی بود که با نمایندگی مجلس، وارد کارهای سیاسی شد. وزیر ارشاد اسلامی دولت اول رفسنجانی بود و بعد رئیس کتابخانه ملی شد. او در سخنرانی های انتخاباتی‌اش از عبارات کلیدی مثل : گفتگو به جای خشونت در داخل و خارج کشور، توسعه سیاسی همراه با توسعه فرهنگی، ایجاد فضای باز فرهنگی و اجتماعی ، تحمل و مدارا در جامعه، اصلاح امور کشور از راه قانون و رای مردم استفاده می کرد. این مفاهیم باعث شد کمپین انتخاباتی او در سال ۷۶ به عنوان « جنبش اصلاحات » شناخته شود. در تظاهرات اعتراضی که سال‌های گذشته در شهرهای قزوین، مشهد،اسلامشهر، شیراز، زاهدان، زنجان، ارومیه، اراک و مبارکه اتفاق افتاد مردم معترض کم و بیش همین مسائلی را می خواستند که در شعار های انتخاباتی محمد خاتمی بود.! یعنی او شعارهای انتخاباتی خود را بر مبنای خواسته های مردم معترض انتخاب کرده بود.!! https://t.me/Khaterate_khanom_moalem