جنگ دموکراسی نمی آورد

🔴 جنگ‌دموکراسی نمی‌آورد 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍ دیدگاه مایکل مان جامعه شناس انگلیسی آلماتی او در کتاب مشهور خود «امپراتوری منسجم» تأکید می‌کند جنگ دموکراسی نمی آورد نظرات جامعه شناس انگلیسی - آمریکایی دیدگاه مایکل مان ۱ تخریب زیرساخت‌های مدنی: جنگ پیش از هر چیز، نهادهای لرزانِ موجود در یک کشور غیردموکراتیک را نابود می‌کند. دموکراسی برای رشد به ثبات و نهادهای مدنی نیاز دارد، در حالی که جنگ بستر لازم برای این نهادها را از بین می‌برد ۲ ظهور ناسیونالیسم تدافعی: وقتی کشوری مورد حمله قرار می‌گیرد، مردم معمولاً به جای تمرکز بر ارزش‌های دموکراتیک، حول محور ناسیونالیسم افراطی و رهبران مقتدر متحد می‌شوند تا با «دشمن خارجی» مقابله کنند. این فضا دشمنِ آزادی بیان است ۳ تقویت نظامی‌گری : مایکل مان جامعه شناس معتقد است جنگ باعث می‌شود قدرت در دست نظامیان و گروه‌های مسلح متمرکز شود. در چنین شرایطی، قدرتِ «گلوله» جایگزین قدرتِ «رأی» می‌شود و گذار به دموکراسی عملاً غیرممکن می‌گردد ۴ . فقدان ریشه‌های داخلی: دموکراسی یک فرآیند درون‌زا است که باید از دل مبارزات طبقاتی و اجتماعی خودِ آن جامعه بیرون بیاید. از نظر مان، دموکراسیِ «وارداتی» که توسط سربازان خارجی آورده شود، در فرهنگ سیاسی آن جامعه ریشه نمی‌دواند ۵ ایجاد شکاف‌های قومی و مذهبی: مداخلات نظامی اغلب باعث فروپاشی نظم موجود و سر برآوردن هویت‌های اولیه (قبیله‌ای، مذهبی یا قومی) می‌شود. این شکاف‌ها منجر به جنگ‌های داخلی می‌شوند که با روحِ سازش‌پذیر دموکراسی در تضاد است ۶ بحران مشروعیت دولت جدید: دولت‌هایی که پس از جنگ و توسط قدرت‌های خارجی روی کار می‌آیند، معمولاً در نظر مردم خود «دست‌نشانده» تلقی می‌شوند. دولتی که مشروعیت مردمی نداشته باشد، مجبور است برای بقا به ابزارهای سرکوب متوسل شود ۷ فرار سرمایه و مغزها: جنگ باعث مهاجرت طبقه متوسط و نخبگانی می‌شود که حاملان اصلی ارزش‌های دموکراتیک هستند. با خروج این افراد، جامعه از نیروی محرکه لازم برای تحول سیاسی تهی می‌شود ۸ اولویت امنیت بر آزادی: در شرایط جنگی و پس از آن، خواسته اصلی مردم «امنیت جانی و نان» است، نه «آبادی و آزادی». مایکل مان معتقد است در محیط ناامن، مردم داوطلبانه حقوق مدنی خود را فدای امنیت می‌کنند که این مسیر مستقیماً به استبداد ختم می‌شود ✔️ از دیدگاه مایکل مان جامعه شناس انگلیسی - آمریکایی او در کتاب مشهور خود «امپراتوری منسجم» تأکید می‌کند که ایالات متحده و قدرت‌های بزرگ با استفاده از قدرت نظامی تنها می‌توانند رژیم‌ها را سرنگون کنند، اما ابزار لازم برای «ملت‌سازی» و ایجاد دموکراسی را در اختیار ندارند 📌موارد بالا قابل توجه پهلوی پرست ها ‌ وکسانی که فکر می کنند جنگ دموکراسی می آورد ⬅️ تجربه نشان داده است جنگ دموکراسی نمی آورد این نهاد های مدنی هستند با سازماندهی می تواند دموکراسی بیاورد با اعتصابات سراسری می توانستیم "تیزی" حکومت بگیریم چهارشنبه‌ ۵ فرودین ۱۴۰۴ https://t.me/+s3Jd8a5ckJM2N2Rk

اعتصاب سلاحی که به کار گرفته نشد

🔴 اعتصاب؛ سلاحی که به کار گرفته نشد: چگونه سازماندهی می‌توانست مانع جنگ شود؟ 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍✍ از تراژدی ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ تا بن‌بست جنگ؛ چرا صدای کارشناسان در غوغای «زنده باد و مرده باد» گم شد؟ مقدمه: سیاست؛ فراتر از هیجان سیاست نه صحنه نمایش است و نه میدان تخلیه هیجانات آنی. سیاست، علمِ قدرت و موازنه قوا است. سال‌هاست که نخبگان و کارشناسان هشدار می‌دهند که سرنگونی یا تغییر یک ساختار بسته با شعارهای تند و رفتارهای پراکنده در خیابان ممکن نیست. همان‌طور که صادق هدایت در «توپ مرواری» با نگاهی تیزبین از زودباوری و رفتارهای جمعی افراطی برخی از ایرانیان انتقاد می‌کرد، امروز نیز شاهدیم که چگونه جوّ هیجانی، راه را بر عقلانیتِ تشکیلاتی بست. ۱ ↩️ ۱. توهم خیابان در برابر واقعیتِ سرکوب نیروی سرکوب برای «خیابان» آموزش دیده است. زرادخانه، تاکتیک‌های مهار و لجستیک نظامی همگی برای مقابله با معترض در میدان طراحی شده‌اند. فاجعه ۱۸ و ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴ نشان داد که اصرار بر حضور بی‌دفاع در برابر تیربار، بدون داشتن ابزار فشار جایگزین، تنها به ناامیدی عمومی و باز شدن پای گزینه‌های مخرب‌تر می‌انجامد ۲ 🔻۲. اعتصاب سراسری: پاشنه آشیل سیستم اعتصاب، قدرتمندترین ابزار غیرخشونت‌آمیز در دست ملت‌هاست. برخلاف خیابان، نیروی سرکوب برای مقابله با «صندلی‌های خالی» و «چرخ‌های متوقف تولید» دوره‌ای ندیده است. بیایید به اعداد نگاه کنیم: بیش از ۱۳۶ هزار کارخانه حدود ۱۲۰ هزار مدرسه و بیش از ۲ هزار دانشگاه بیش از ۲ میلیون واحد صنفی و کسبه اگر تنها نیمی از این توان عظیم اقتصادی و خدماتی دست به اعتصاب می‌زد، ماشین دولت از کار می‌افتاد. هزینه سرکوبِ دو میلیون واحد صنفی یا صدها هزار کارگر، برای هر حکومتی غیرممکن است. اعتصاب، «قدرت واقعی» را از نوک اسلحه به کف جامعه منتقل می‌کند ۳ ◀️ ۳. مهندسیِ ناامیدی و ظهور پروژه‌های جایگزین چرا اعتصاب سراسری اتفاق نیفتاد؟ بخشی از اپوزیسیون با اصرار بر اعتراضات خیابانی و مخالفت با استراتژی اعتصاب، عملاً مردم را به مسلخ فرستادند . واقعه ۱۸ و ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴، نه یک اتفاق ساده، بلکه به نظر می‌رسد بخشی از یک سناریوی بزرگتر بود؛ سناریویی برای ناامید کردن مردم از تغییر داخلی و آماده‌سازی افکار عمومی برای مداخله نظامی بود . حتی هشدارهای کسانی مانند «حامد شیبانی‌راد» (دبیرکل حزب ایران نوین) که سلطنت طلبان جدا شده است به رضا پهلوی درباره آمادگی سپاه برای شلیک مستقیم، نادیده گرفته شد. این اصرار بر حضور بی‌برنامه در برابر تیربار، راه را برای کسانی هموار کرد که به دنبال تغییر از طریق جنگ و مداخله خارجی بودند، نه قدرتِ مردم. ✔️۴. جنگ؛ فاکتورِ سنگینِ نادیده گرفتن کارشناسان امروز که در آتش جنگ می‌سوزیم، باید بپرسیم: مسئولیت این خرابی‌ها با کیست؟ اگر بعد از حوادث سال ۸۸، اعتصاب سراسری به جای درگیری‌های پرهزینه خیابانی در دستور کار قرار می‌گرفت، شاید امروز شاهد این حجم از تلفات و ویرانی نبودیم و کشتار در خیابان نبودیم . واقعیت تلخ این است که در شکل‌گیری این وضعیت، مثلث ایران، اسرائیل و آمریکا هر کدام سهمی دارند؛ اما سهم بزرگتر متعلق به کسانی است که با ترویج هیجان به جای سازماندهی، مانع از شکل‌گیری یک جایگزین قدرتمندِ داخلی شدند . 📌در پایان : بازسازی، دهه‌ها زمان می‌برد ویرانی‌های حاصل از جنگ، حداقل به ۱۰ سال زمان برای بازسازی نیاز دارد. این بهای سنگینِ «نشنیدن» صدای کارشناسان است. حکومتی که می‌توانست با اعتصابات گسترده و فلج‌کننده، بدون شلیک یک گلوله به عقب‌نشینی واداشته شود، اکنون درگیر جنگی شده است که برنده ندارد . زمان آن رسیده که بپذیریم: با «زنده باد» و «مرده باد» هیچ سیستمی پایین نمی‌آید؛ تغییر، محصول تشکل‌یابی، سازماندهی و اعتصاب است، نه آشوب و جنگ سه شنبه ۵ فرورین ۱۴۰۵ نوروزتان پیروز https://t.me/ghalamemoalem https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t mohammad@khaksari.org

از دیکتاتوری مذهبی تا باز تولید استبداد گذشته

: از دیکتاتوری مذهبی تا بازتولید استبداد گذشته سخنان اخیر هواداران رضا پهلوی درباره ضرورت ایجاد نهادهایی نظیر «ساواک»، هشداری برای تمامی نیروهای دموکراسی‌خواه است. ما نباید اجازه دهیم مسیر مبارزه، ما را از چاله دیکتاتوری ولایت فقیه به چاه دیکتاتوری پهلوی بیندازد. این سخنِ کسی است که سال‌ها در جوامع آزاد زیسته و معنای حقیقی تکثرگرایی را درک کرده است. بی‌اعتبار ساختن نهادهایی مانند «مجلس مؤسسان» در این رویکرد، نشان‌دهنده مسیری تمامیت‌خواهانه است. تاریخ به ما آموخته است که قدرت‌گیری دیکتاتورها، محصول مستقیم حضور سیاستمداران چاپلوسی است که به جای نقد، به ستایشگری روی می‌آورند.

انتخابات ۷۶ از شعار تا واقعیت

۱۸۷- «انتخابات ۷۶، از شعار تا واقعیت» خانواده ی ما با برگشت از مسافرت در تعطیلات نوروزی، با روحیه بهتری به کار و تحصیل پرداخت اما هنوز چند روزی از آغاز به کار مدارس نگذشته بود که در روز ۲۶ فروردین ۷۶ خبر آتش سوزی در اردوگاه حاجیان در منا را از اخبار رادیو شنیدیم. این حادثه سبب کشته شدن ۳۴۰ نفر و زخمی شدن ۱۵۰۰ نفر دیگر شده بود.!! با رو به پایان رفتن دور دوم ریاست جمهوری رفسنجانی، افرادی خود را برای ریاست جمهوری کاندید کردند. چهار نفر توسط شورای نگهبان تایید صلاحیت شدند. ۱- محمد خاتمی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در دولت رفسنجانی ۲- علی اکبر ناطق نوری رئیس مجلس شورای اسلامی و وزیر پیشین کشور۳- محمد ری شهری وزیر سابق اطلاعات ۴- رضا زواره ای عضو شورای نگهبان چهار نفر هم رد صلاحیت شدند که افراد مشهوری بودند. ۱- ابراهیم یزدی وزیر امور خارجه ی دولت موقت مهندس بازرگان و دبیرکل نهضت آزادی ایران! ۲- عزت الله سحابی از رهبران ملی مذهبی،عضو شورای انقلاب سال ۵۷، نماینده دور اول مجلس شورای اسلامی، نماینده دور اول مجلس خبرگان قانون اساسی که به ولایت فقیه رای منفی داد و سابقه ی ۱۲ سال زندانی سیاسی در حکومت پهلوی را هم داشت.!! ۳- اعظم طالقانی نماینده سابق مجلس شورای اسلامی و دختر آیت الله طالقانی!! ۴- حبیب‌الله پیمان رهبر جنبش مسلمانان مبارز. روزنامه های حکومتی نظیر کیهان، قدس، شلمچه و یالثارات و حتی صدا و سیما با وجودی که از بودجه دولتی استفاده می کردند و طبیعتاً نباید از کاندیدای خاصی پشتیبانی کنند، تنها از ناطق نوری حمایت می کردند.! علاوه بر این روزنامه رسالت در ۳۱ اردیبهشت ۷۶ مطلبی بر علیه محمد خاتمی نوشت و از مردم خواست تا به ناطق نوری رای دهند.! من شاهد بودم که بعد از تعطیلات نوروز ۷۶ مدیر و معاون پرورشی دبیرستان مرتب درباره ی شرکت دانش آموزان در انتخابات و تشویق آنان به رای دادن به ناطق نوری سخنرانی های پر شوری در مراسم صبحگاهی انجام می دادند. مجلس شورای اسلامی در سال ۶۰ سن رای دهندگان را ۱۵ سال تصویب کرده بود و این قانون تا سال ۷۶ برقرار بود. معمولاً در پایان کلاس دانش آموزان پوسترهای تبلیغات انتخاباتی محمد خاتمی را به من نشان می دادند و می گفتند:« خانم ما برخلاف میل خانم مدیر و معاون پرورشی و صدا و سیما می خواهیم به خاتمی رای بدهیم.» در آن پوستر مجمع روحانیون مبارز از خاتمی حمایت کرده بود و این شعارها در آن به چشم می خورد: ۱- توسعه سیاسی ۲- جامعه مدنی ۳- قانون گرایی ۴- احترام به حقوق شهروندی ۵- ایران برای همه ی ایرانیان ۷- آزادی اندیشه و بیان در چارچوب قانون ۸- گفتگوی تمدن ها ( که بعدها به شعار سیاست خارجی او تبدیل شد.) ۹- تغییر در روش ها، نه در اصول ۱۰- اخلاق در سیاست محمد خاتمی آخوندی بود که با نمایندگی مجلس، وارد کارهای سیاسی شد. وزیر ارشاد اسلامی دولت اول رفسنجانی بود و بعد رئیس کتابخانه ملی شد. او در سخنرانی های انتخاباتی‌اش از عبارات کلیدی مثل : گفتگو به جای خشونت در داخل و خارج کشور، توسعه سیاسی همراه با توسعه فرهنگی، ایجاد فضای باز فرهنگی و اجتماعی ، تحمل و مدارا در جامعه، اصلاح امور کشور از راه قانون و رای مردم استفاده می کرد. این مفاهیم باعث شد کمپین انتخاباتی او در سال ۷۶ به عنوان « جنبش اصلاحات » شناخته شود. در تظاهرات اعتراضی که سال‌های گذشته در شهرهای قزوین، مشهد،اسلامشهر، شیراز، زاهدان، زنجان، ارومیه، اراک و مبارکه اتفاق افتاد مردم معترض کم و بیش همین مسائلی را می خواستند که در شعار های انتخاباتی محمد خاتمی بود.! یعنی او شعارهای انتخاباتی خود را بر مبنای خواسته های مردم معترض انتخاب کرده بود.!! https://t.me/Khaterate_khanom_moalem

↩️ تحلیل ترانه عمو نوروز خواننده شهرام ناظری شعر از پوریا صوری 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍ متن ترانه آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز ﭼﺸﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﻏﻢ، دﻟﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﺳﻮز آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز ﭼﺸﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﻏﻢ، دﻟﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﺳﻮز) آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، ﺣﺎلِ ﺧﻮﺷﺖ ﻛﻮ؟ داﻳﺮه و دﻣﺒﮏِ ﻋﺎﺷﻖ ﻛُﺸِﺖ ﻛﻮ؟ آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز دردا رو ﺑﺒﻴﻦ دﺳﺖِ ﺧﺎﻟﻰِِ ﻣﺮدا رو ﺑﺒﻴﻦ (ﻫﺮ ﻃﺮف ﻣﻰ ری راﻫﻤﻮن ﺑﺴﺘﻪ اﻧﮕﺎر ﺧﺪا ﻫﻢ ﭼﺸﺎﺷﻮ ﺑﺴﺘﻪ آی عمو نوروز، آی عمو نوروز ﭼﺸﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﻏﻢ، دﻟﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﺳﻮز) (آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز ﭼﺸﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﻏﻢ، دﻟﺎﻣﻮن ﭘﺮﺳﻮز) آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، روزا اﺑﺮیَن ﺷﺒﺎ ﺑﻰ ﻣﺎﻫَﻦ، ﭘﺎﻳﻴﺰا ﺑﻠﻨﺪ، ﻋﻤﺮا ﻛﻮﺗﺎﻫَﻦ (ﻫﺮ ﻃﺮف ﻣﻰ ری راﻫﻤﻮن ﺑﺴﺘﻪ اﻧﮕﺎر ﺧﺪا ﻫﻢ ﭼﺸﺎﺷﻮ ﺑﺴﺘﻪ آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز ﭼﺸﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﻏﻢ، دﻟﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﺳﻮز) آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز ﭼﺸﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﻏﻢ، دﻟﺎﻣﻮن ﭘﺮ ﺳﻮز آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، دلامون خسته‌ است آی عمو نوروز، راهمون بسته‌ است آی عمو نوروز،‌آی عمو نوروز روزاﻣﻮن اﺑﺮی، ﺷﺒﺎﻣﻮن ﺑﻰ ﻣﺎه ﭘﺎﻳﻴﺰا ﺑﻠﻨﺪ، ﺑﻫﺎرا ﻛﻮﺗﺎه ﮔﻴﺲ ﺳﻔﻴﺪِ زﻧﺎرو ﺑﺒﻴﻦ ﺣﺴﺮت و غم و دردا رو ﺑﺒﻴﻦ دردا رو ﺑﺒﻴﻦ، دردا رو ﺑﺒﻴﻦ دﺳﺖِ ﺧﺎﻟﻰِِ ﻣﺮدا رو ﺑﺒﻴﻦ آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، ﺷﺒﻮ ﺳﺤﺮ ﻛﻦ ﺧﻮرﺷﻴﺪو ﺑﻴﺎر، ﻋﺸﻘﻮ ﺧﺒﺮ ﻛﻦ (آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز،ﻓﻜﺮ ﭼﺎره ﻛﻦ ﻓﻜﺮ اﻳﻦ دلِ ﭘﺎره ﭘﺎره ﻛﻦ آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، ﻓﻜﺮ ﭼﺎره ﻛﻦ ﻓﻜﺮ اﻳﻦ دلِ ﭘﺎره ﭘﺎره ﻛﻦ آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز،ﻓﻜﺮ ﭼﺎره ﻛﻦ ﻓﻜﺮ اﻳﻦ دلِ ﭘﺎره ﭘﺎره ﻛﻦ آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز، ﻓﻜﺮ ﭼﺎره ﻛﻦ ﻓﻜﺮ اﻳﻦ دلِ ﭘﺎره ﭘﺎره ﻛﻦ آی ﻋﻤﻮ ﻧﻮروز،ﻓﻜﺮ ﭼﺎره ﻛﻦ ﻓﻜﺮ اﻳﻦ دلِ ﭘﺎره ﭘﺎره ﻛﻦ) 🔴 نوروز در بن‌بست؛ مرثیه‌ی سفره‌های خالی و دست‌های لرزان ۱ 📌۱. واژگونی نمادهای سنتی در فرهنگ ما، «عمو نوروز» پیام‌آور شادی، رنگ و برکت است. اما در این شعر، عمو نوروز با پرسش‌هایی تلخ روبه‌رو می‌شود: «حال خوشت کو؟» یا «دایره و دمبک عاشق‌کشت کو؟». شاعر از همان ابتدا نشان می‌دهد که فقر و تنگنای اقتصادی، حتی اسطوره‌های شادی‌بخش ما را هم خلع سلاح کرده است. نوروز که باید نماد نو شدن باشد، حالا شاهد «دستان خالی مردان» و «گیس سپید (پیری زودرس) زنان» است. ۲ ◀️ ۲. تحلیل استعاره‌های محیطی و سیاسی از ترانه عمو نوروز شعر فضای اختناق و انسداد را با ظرافت ترسیم می‌کند : «راهمون بسته»: این تکرار مدام، به همان «منگنه» یا بن‌بستی اشاره دارد گیر افتادن میان فشارهای داخلی و تهدیدهای خارجی . «انگار خدا هم چشاشو بسته»: این اوج درماندگی یک ملت را نشان می‌دهد که در برابر هجوم رنج‌ها، احساس بی‌‌پناهی مطلق می‌کند. «پاییزا بلند، بهارا کوتاه»: این جابه‌جایی فصل‌ها، استعاره‌ای از طولانی شدن دوران رنج و کوتاهی لحظات آرامش است. در واقع، زندگی مردم در یک «پاییز ابدی» از فقر و اضطراب متوقف شده است ۳. 🔻۳. در ترانه رنج جنسیتی و طبقاتی شاعر به زیبایی دو ستون جامعه را تصویر می‌کند: مردان: با نماد «دست خالی» که مستقیم به فروپاشی اقتصادی، بیکاری و شرمندگی در برابر خانواده اشاره دارد . 🟢 زنان: با نماد «حسرت و غم» و «گیس سپید»، که نشان‌دهنده‌ی فشار مضاعف روانی و بار سنگین زندگی است که قامت جامعه را خم کرده است ۴ ⏪ ۴. آرزوی خورشید؛ از ناامیدی تا مطالبه امید رهایی پایان‌بندی ترانه، اگرچه با استمداد از عمو نوروز همراه است، اما در بطن خود یک «مطالبه» دارد : «آی عمو نوروز، شبو سحر کن / خورشیدو بیار، عشقو خبر کن» «خورشید» در ادبیات سیاسی و 👈 اجتماعی ایران، همواره نماد آگاهی، رهایی و فروپاشی تاریکی بوده است. تکرار عبارت «فکر چاره کن»، فریاد مردمی است که از وعده‌ها عبور کرده‌اند و در جستجوی راه خروجی از این بن‌بست (چه از نظر معیشتی و چه از نظر آزادی‌های فردی) هستند . در پایان‌ این ترانه صدای دوران «بیم و امید» است. همان‌طور که اشاره کردید، جامعه‌ای که از یک سو با سایه جنگ و بمباران و از سوی دیگر با دهه‌ها فشار ساختاری و سرکوب دست‌ و پنجه نرم می‌کند، نوروز را نه به عنوان جشن، بلکه به عنوان نقطه‌ای برای فریاد زدن دردهای خود می‌بیند. این شعر، گزارش دقیق یک فروپاشی است که تنها درمانش را در طلوع دوباره‌ی «خورشید» (تغییر بنیادین) می‌بیند امید با همبستگی و فداکاری مردم از شر این حکومت رها شوند متکی به خودمان باشیم نه منجی سه شنبه ۴ فروردین ۱۴۰۴ https://t.me/ghalamemoalem https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t mohammad@khaksari.org

حصار خویشتن

🔴 حصارِ خویشتن خوِدپرستی... نامِ دیگر از برایِ کِبر و نخوت، ایستادن بر بلندایِ منیّت. تیرگی در جانِ انسان می‌دواند، دیده‌اش را از تماشایِ حقیقت می‌رهاند. آن که در زنجیرِ خود خواهی اسیر است، در مسیرِ رشدِ خود، کور و زمین‌گیر است. سایه‌یِ سنگینِ قدرت بنگر اینک حاکمی را، که گُم کرده است راهِ توسّعه در مِهِ پندار؛ او که خود را برتر از مردم بداند، درکِ واقعیت کجا در جانِ او ماند؟ سفره‌ها خالی، نفس‌ها تنگ، کودکان در حسرتِ آموزش و فرهنگ. دردِ دارو، رنجِ واکسن، بیکاری و حرمان، زیرِ پایِ خودپرستی گشته است پنهان. حاکمِ خودخواه، مسئولیت را نمی‌شناسد، در حصارِ قدرتِ خود، اسب می‌تازد. او نه پاسخگوست، نه همدردِ مردمان، اوست سدّی سخت، در راهِ دگرگون‌گشتنِ دوران. راهِ رهایی دیکتاتوری، میوه‌یِ این ریشه‌یِ پوسیده در خاک است. هر که خود را محورِ عالم بداند، جامعه را سویِ ویرانی کِشاند. سه شتبه ۴ فرودین ۱۴۰۵ نوروزتان پیروز https://t.me/AshaareAngizeshi

معیار عدم انعطاف پدیری فکری

🔴 معیار «عدم انعطاف‌پذیری فکری» چیست؟ 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍✍ در روان‌شناسی، افرادی که دچار جزم‌اندیشی یا به تعبیر شما «مطلق‌نگری» هستند، معمولاً ویژگی‌های زیر را نشان می‌دهند : 🔻ناتوانی در به‌روزرسانی اطلاعات: حتی وقتی شواهد جدیدی ارائه می‌شود که باورهای قبلی آن‌ها را نقض می‌کند، آن‌ها همچنان بر موضع قبلی پافشاری می‌کنند. سیاه و سفید دیدن دنیا: مسائل پیچیده را به دو قطبی‌های ساده (ما در برابر آن‌ها، حق در برابر باطل) تبدیل می‌کنند . ⏪ فیلترینگ تایید گرایانه: فقط اطلاعاتی را می‌پذیرند که با پیش‌فرض‌هایشان همخوانی داشته باشد . ↩️ ۲. بررسی انطباق عدم‌ انعطاف‌پذیری بر رفتار سیاسی (مورد رضا پهلوی ) در نقد رفتار سیاسی رضا پهلوی و مقایسه آن با این معیار، تحلیل‌گران معمولاً به چند نکته کلیدی اشاره می‌کنند که با ادعای شما همسو است: ناتوانی در ائتلاف‌سازی ائتلاف در دنیای سیاست به معنای «دادوستد» و «کوتاه آمدن از بخشی از خواسته‌ها برای رسیدن به هدف بزرگتر» است. شکست تجربه‌هایی مانند «منشورِ مهسا» نشان داد که مرزهای فکری گروه‌های سلطنت‌طلب با سایر جریان‌ها (جمهوری‌خواه، چپ، یا فدرالیست) بسیار سخت و غیرقابل انعطاف‌پذیری است. این موضوع می‌تواند نشانه‌ای از همان عدم انعطاف‌پذیری باشد که مانع از پذیرش تکثر در فضای اپوزیسیون می‌شود. تضاد ادعا با واقعیت (مورد نیروهای نظامی) ادعاهایی مبنی بر داشتن «۵۰ هزار نیروی نظامی در داخل» که در مقاطع مختلف مطرح شده، از منظر تحلیلگران نظامی و سیاسی اغلب با واقعیت‌های میدانی همخوانی ندارد . اگر فردی با وجود نبود شواهد عینی، همچنان بر ادعای خود اصرار ورزد و آن را اصلاح نکند، دچار شکاف شناختی می‌شود . این رفتار در علم سیاست گاهی برای روحیه دادن به هواداران است، اما اگر به مرحله‌ای برسد که فرد خودش هم دروغ خود را باور کند، وارد حوزه «توهم سیاسی» می‌شود . ◀️ ۳. رفتار هواداران و توجیه امور ناممکن شما به نکته جالبی درباره هواداران اشاره کردید. در جامعه‌شناسی سیاسی، پدیده‌ای به نام ✔️«فرقه سیاسی» وجود دارد. در این حالت: هواداران به جای نقد رهبر، هرگونه اشتباه یا دروغ او را به عنوان یک «استراتژی پیچیده» یا «تکنیک اطلاعاتی» توجیه می‌کنند. آن‌ها به جای منطق، بر اساس هویت عمل می‌کنند؛ یعنی پذیرفتن اشتباه رهبر را مساوی با شکست هویت خود می‌دانند . 📌درپایان انعطاف‌پذیری فکری، سنگ‌بنای دموکراسی است. وقتی یک شخصیت سیاسی یا جریان هوادار او، خود را تنها حقیقت مطلق بدانند و از گفتگو یا ائتلاف واقعی با «دیگری» سر باز زنند، عملاً در دایره‌ای از بازتولیدِ رفتارهای تمامیت‌خواهانه گرفتار می‌شوند. پافشاری بر آمارهای غیرواقعی (مثل تعداد نیروها) بدون ارائه سند، فاصله‌ی میان «سیاست واقع‌گرایانه» و «توهم» را از بین می‌برد سه شنبه ۴ فروردین ۱۴۰۵. https://t.me/fmphl