۱۴۰۵ خرداد ۷, پنجشنبه

ضرورت بازنگری در ساختار شورای هماهنگی تشکل های صنفی

🔴 موضوع: ضرورت بازنگری در ساختار و راهبرد شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان 🖍🖍🖌🖌✍✍✍ سلام و احترام؛ تذکر و دغدغه‌ی اصلی بنده بعد از خروج از ایران این است که «شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان» برای ایجاد یک حرکت همگانی و موثر، نیازمند تغییرات و اصلاحات جدی است. در حال حاضر به نظر می‌رسد جامعه‌ی کارگری آمادگی بیشتری برای همراهی جنبش سراسری دارد. برای بررسی بیشتر و تایید این ادعا، می‌توانید به کانال تلگرامی این شورای هماهنگی تشکل های صنفی فرهنگیان‌ مراجعه کنید ([https://t.me/kashowra](https://t.me/kashowra)) مراجعه کنید . این ساختار عملاً نیاز به ترمیم اساسی دارد؛ چرا که اکثریت اعضای آن از یک گرایش فکری خاص هستند که مورد قبول بخش قابل‌توجهی از معلمان نیست. هرچند اعضا به صورت فردی عملکرد خوبی دارند، اما در قالب تشکیلاتی ضعیف عمل می‌کنند. بنده در این حوزه فعالیت می‌کنم و معتقدم در شرایط کنونی، اولویت اصلی باید تمرکز بر تغییر بنیادین حکومت باشد. متاسفانه شورای مرکزی با این استدلال که «ما یک تشکل صنفی هستیم»، این رویکرد را نمی‌پذیرد. من نیز خود را یک فعال صنفی می‌دانم، اما شرایط بحرانی کنونی ایجاب می‌کند که موقتاً فعالیت سیاسی را در اولویت قرار دهیم و پس از گذشتن از این مرحله، به کار اصلی خود یعنی فعالیت‌های مدنی بازگردیم. منافع ملی در مقطع فعلی، همگرایی برای برکناری حکومت را طلب می‌کند و شاید اگر یک جنبش فراگیر شکل بگیرد، نگاه شورای مرکزی نیز تغییر کند. پیشنهاد و اعتراض بنده به شورای هماهنگی فرهنگیان این بوده است که هنگام زندانی شدن یا صدور حکم اعدام برای معلمان، باید دست به اعتراضات عملی و میدانی بزنیم تا حکومت عقب‌نشینی کند؛ در حالی که شورا ی هماهنگی فرهنگیان تنها به صدور بیانیه‌های حمایتی بسنده کرده است. متاسفانه از ۲۵ خرداد ۱۴۰۲ و پس از برقراری اتحاد با کارگران، شورای هماهنگی فرهنگیان هیچ‌گونه اعتراض سراسری یا اعتصابی را سازماندهی نکرده است هرچه اعتراض می کنیم گوش شنوایی نیست این سوال را از اسکندر لطفی و اسماعیل عبدی که در خارج کشور هستند سئوال از آنها سوال کنید یک بیانیه بعد از ۲۵ خرداد ۱۴۰۲ بیاورند که شورای هماهنگی فرهنگیان اعتصاب و تجمع سراسری داشته باشد اگر هم بوده فقط یک روز آنهم روز معلم ۱۲ اردیبهشت بوده است پنجشنبه. ۷ خرداد ۱۴۰۵ https://t.me/ghalamemoalem https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t mohammad@khaksari.org

۱۴۰۵ خرداد ۶, چهارشنبه

اوای رهایی بر اساس اندیشه پائولو فریره

🔴 «آوایِ رَهایی» (بَر اَساسِ اَندیشِه‌یِ پائولوُ فِریره 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍✍ نَه رِقابَتْ‌ها‌یِ تَحْمیلی، نَه سُلْطِه‌ْگَریْ اَزْ بالا، پاِئولُو فِریْرهْ می‌گویَدْ: «هَمْکاری، رَوا شَوَدْ حالا» رَهْبَرانِ مَرْدُمی بایَدْ، هَمْ‌قَدَمْ شَوَنْدْ با مَرْدُمْ، دَرْفَضایِ پاکِ هَمْ‌رَنْگی، بی‌رِیا وُ خْالی اَزْ تَوَهُّمُ . اینْ هَمْکاری، سِپَسْ اِتِّحادْ اَسْتْ، پایانِ شَبِ اِسْتِبْدادْ اَسْتْ، بایَدْ کِه تَفاوُتِکوُچِکْ را، اَزْ یادْ بُرْدْ وُ یِکْدِلْ شُدْ، دَرْ بَرابَرِ سـاخْتارِ ظُلْمْ، یِکْ جَبْهِه‌یِ واحِدِ عادِلْ شُدْ . گامِ بَعْدی، سازمانْ‌دِهیْ اَسْتْ، نَه فَرْمانِ نِظامیِ اِجْباری، نَظْمْ وُ آزادی کِه دَرْ هَمْ شُدْ، جاری شَوَدْ اِقْدامِ بیداری. نُخْبِگانْ نَبایَدْ کِه فَرْهَنْگْ را، تَحْمیلْ کُنَنْدْ بَرْ مَرْدُمْ، اینْ تَهاجُمِ فَرْهَنْگی، گُمْ کُنَدْ رَاهِ مَرْدُمِ مَظْلومْ . بایَدْ کِه بِه‌دَرونِ فَرْهَنْگِ سِتَمْ‌دیدِگانْ رَفْتْ، با واقِعِیَّتِ زِنْدِگیِ آنانْ، یِکْسَرْ دِلْ بَسْتْ، آمْیخْتِگیِ فَرْهَنْگی، راهِ نَهاییِ ماستْ، آگاهی وُ اِعْتِمادْ، تَنْها صِدایِ خُداستْ . پاِئولُو فِریْرهْ رَاهْ را بَرْ ما نِشانْ دادْ، بَرایِ رَهاییِ اِنْسانْ، اَوْ جانْ دادْ... یِکْپارْچِه وُ هَمْ‌پِیْمانْ... بَرایِ آزادیِ اِنْسانْ چهارشنبه ۶ خرداد ۱۴۰۵ https://t.me/AshaareAngizeshi

۱۴۰۵ خرداد ۵, سه‌شنبه

راهکار نهایی رهایی در تغییر رفتار ستمدیدگان

🔴 راهکار نهایی رهایی را در تغییر رفتار ستمدیدگان از فصل چهارم کتاب آموزش ستمدیدگان پائولو فریره 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍ فریره در فصل چهارم کتاب، راهکار نهایی رهایی را در تغییر رفتار ستمدیدگان از انفعال به «کنش گفتگویی» می‌داند که بر چهار پایه استوار است. در قدم اول، همکاری به جای رقابت‌های تحمیلی از سوی حاکمان قرار می‌گیرد؛ رهبران مردمی نباید بر توده‌ها سلطه یابند، بلکه باید در فضایی کاملاً برابر و با تکیه بر اعتماد متقابل، همراه با مردم برای اهداف مشترک تلاش کنند. این همکاری مستقیماً به اتحاد ختم می‌شود؛ رهبران باید به مردم کمک کنند تا تفاوت‌های کوچک را کنار گذاشته و بفهمند که چرا وضعیت موجود به ضرر همه آن‌هاست، تا از این طریق جبهه‌ای یکپارچه در برابر ساختار ظلم شکل بگیرد. در گام بعدی یعنی سازمان‌دهی، این اتحاد به یک ساختار منضبط و آگاهانه تبدیل می‌شود؛ سازمان‌دهی در نگاه فریره یک دستور نظامی از بالا به پایین نیست، بلکه فرآیندی است که در آن آزادی و انضباط با هم ترکیب می‌شوند تا مردم بتوانند به شکلی هدفمند دست به اقدام بزنند. در نهایت، راهکار بنیادین او آمیختگی فرهنگی است؛ نخبگان و رهبران فکری نباید فرهنگ خود را به مردم تحمیل کنند (تهاجم فرهنگی)، بلکه باید به درون فرهنگ و واقعیت زندگی ستمدیدگان نفوذ کنند، با آن‌ها ادغام شوند و پتانسیل‌های رهایی‌بخش موجود در سنت‌ها و زبان خودِ مردم را برای آگاهی‌بخشی و اعتمادسازی به کار بگیرند. سه شنبه ۵ خرداد ۱۴۰۵ https://t.me/ghalamemoalem https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t mohammad@khaksari.org

صدای شلاق لای دیوار

🔴 ترانه صدای شلاق لای دیوار ( ۱ ) این ترانه به زبان لری زاگرسی در مورد شکنجه و زندان در زمان شاه وجمهوری اسلامی است https://t.me/+opU2H7hi-14xZjM0

۱۴۰۵ خرداد ۳, یکشنبه

پایان ترس آغاز همبستگی

🔴 پایانِ ترس، آغازِ همبستگی خشتِ اوّل را، دانش‌آموزانِ شَهرِکُرد و بُجنورد از زمین برداشتند؛ بانگِ اعتراضی نرم، پُشتِ تزویرِ حکومت را تکان فِرسود. مَدرسه بیدار شد ناگاه، آزمونِ نوبَتِ دوّم، مَجازی شُد. این صِدایِ جاریِ طُغیانِ یک نسل است، ترسِ حاکم، از شُکوهِ خَشمِ بیداران. دی‌مَهِ خونین و سُرخِ سالِ جاری رفت، لیک داغَش در دلِ دنیا، هَزینه‌سازِ این شب‌هایِ تاریک است. انفجاری دَر رَگِ این جامعه جاری‌ست، کارگَر، بازنشِسته، هَمه در کوچه‌یِ فریاد! دیوارهایِ تَرَس، هَر لَحظه لَرزان‌تر... چون گِرانی، پایِ خود را بَر گلویِ جیره خواران هَم فِشرده‌ست و ریزشِ نیرویِ سَرکوب، آشنایِ گامِ فَرداهاست. راهِ کَم‌کابوس و کَم‌طوفان، یک اِعتصابِ سَراسَری، آرام و پایدار است. یک ماه‌ِ تمام ، اَز این ضَرورَت گُفتگو باید؛ در کوچه‌ها، در بَینِ بازار و خیابان‌ها، تا لوله‌هایِ نَفت، هَمپایِ زِمِستانِ پنجاه وهفت شِریانِ اِقتصادیِ شَب را بِخُشکانند. این نَبَردِ تَن‌بِه‌تَن دَر کوچه و رَه نیست، یک «نَهِ» آرام و سَنگین است؛ کِشْتیِ سَرکوب، در مَوجِ اعتصاب، گِل خواهد نِشَست یکشنبه سوم خرداد ۱۴۰۰۵ https://t.me/AshaareAngizeshi

پایان ترس آغاز همبستگی

🔴 پایانِ ترس، آغازِ همبستگی خشتِ اوّل را، دانش‌آموزانِ شَهرِکُرد و بُجنورد از زمین برداشتند؛ بانگِ اعتراضی نرم، پُشتِ تزویرِ حکومت را تکان فِرسود. مَدرسه بیدار شد ناگاه، آزمونِ نوبَتِ دوّم، مَجازی شُد. این صِدایِ جاریِ طُغیانِ یک نسل است، ترسِ حاکم، از شُکوهِ خَشمِ بیداران. دی‌مَهِ خونین و سُرخِ سالِ جاری رفت، لیک داغَش در دلِ دنیا، هَزینه‌سازِ این شب‌هایِ تاریک است. انفجاری دَر رَگِ این جامعه جاری‌ست، کارگَر، بازنشِسته، هَمه در کوچه‌یِ فریاد! دیوارهایِ تَرَس، هَر لَحظه لَرزان‌تر... چون گِرانی، پایِ خود را بَر گلویِ جیره خواران هَم فِشرده‌ست و ریزشِ نیرویِ سَرکوب، آشنایِ گامِ فَرداهاست. راهِ کَم‌کابوس و کَم‌طوفان، یک اِعتصابِ سَراسَری، آرام و پایدار است. یک ماه‌ِ تمام ، اَز این ضَرورَت گُفتگو باید؛ در کوچه‌ها، در بَینِ بازار و خیابان‌ها، تا لوله‌هایِ نَفت، هَمپایِ زِمِستانِ پنجاه وهفت شِریانِ اِقتصادیِ شَب را بِخُشکانند. این نَبَردِ تَن‌بِه‌تَن دَر کوچه و رَه نیست، یک «نَهِ» آرام و سَنگین است؛ کِشْتیِ سَرکوب، در مَوجِ اعتصاب، گِل خواهد نِشَست یکشنبه سوم خرداد ۱۴۰۰۵ https://t.me/AshaareAngizeshi