فرهنگ مسیولیت اجتماعی

🟥فرهنگِ «مسئولیت جمعی»؛ کلید قفلِ اعتراضات مدنی 🖌🖌🖌✍✍✍ 📌۱. از سکوت تا شراکت در جرم؛ مرز اخلاقی شهروندی اگر یک ایرانی در برابر ظلم حاکمیت سکوت کرده یا به آن تن دهد، در عمل شریک جرم او محسوب می‌شود. از این رو، نخستین وظیفه اخلاقی و مدنی هر ایرانی این است که از رفتارهای حاکمیت در قبال زندانیان و صدور احکام اعدام ابراز انزجار کند و تن به این شراکت ناخواسته ندهد. 🖌۲. راز توسعه‌یافتگی؛ گذار از «قهرمان‌گرایی» به «مسئولیت‌پذیری » مسئولیت، امری جمعی است. هر ایرانی باید نسبت به جامعه خود احساس مسئولیتِ جمعی داشته باشد تا این رویکرد به عنوان یک هنجار در درون آحاد ملت نهادینه شود. علت اصلی پیشرفت کشورهای توسعه‌یافته همین است؛ در این جوامع، مسئولیت‌پذیری نهادینه شده و هر فرد خود را در قبال سرنوشت خویش و جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند، مسئول می‌داند . تا زمانی که «مسئولیت جمعی» مبنای عمل قرار نگیرد، هیچ جنبش اجتماعی به رشد و تعالی نخواهد رسید. ریشه بسیاری از مشکلات امروز کشور ما این است که فرهنگ مسئولیت جمعی در جامعه ما رشد نکرده و اکثر اوقات منفعلانه منتظر قهرمانی خیالی هستیم تا بیاید و ما را نجات دهد . ✍۳. اهرم فشار مدنی؛ سنگین کردن هزینه سرکوب برای قدرت نمود عینی مسئولیت‌پذیری، واکنش سریع به سرکوب‌هاست. هرگاه شهروندی بازداشت، زندانی یا اعدام می‌شود، باید موجی از اعتراض شکل بگیرد. اگر سکوت کنیم، حاکمیت به بازداشت و اعدام فعالان ادامه خواهد داد. اما اگر هزینه بازداشت و اعدام هر فعال سیاسی و مدنی برای حاکمیت سنگین شود، ساختار قدرت مجبور به عقب‌نشینی خواهد شد . 🤏۴. جادوی استمرار؛ چرا اعتراضات فصلی شکست می‌خورند؟ یکی از دلایل مهم عدم موفقیت اعتراضات گذشته، نبودِ «استمرار و پیگیری» است. متاسفانه اغلب با بازداشت یا اعدام فعالان، شعله اعتراضات فروکش می‌کند؛. در حالی که اعتراضات اگر مستمر و پیگیر باشد حتی با تعداد افرادی کمتر در درازمدت اثر خود را خواهد گذاشت. ما این الگو را در اعتراضات معلمان و بازنشستگان دیده‌ایم که تا حدی نتیجه‌بخش بوده است. تجربه ۴۷ سال گذشته نشان می‌دهد اعتراضات فصلی و مقطعی به نتیجه نمی‌رسند؛ پیروزی در گرو استمرار است، چرا که به قول معروف: «رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود / رهرو آنست که آهسته و پیوسته رود » ⬅️۵. مسئولیت جمعی در عمل برای آنکه این ایده از سطح حرف به عمل برسد، سه گام کلیدی وجود دارد : ↙️شکستن چرخه ترس: تبدیل «من»های پراکنده به یک «ما»ی همبسته برای کاهش قدرت ارعاب حاکمیت . 👈حمایت از آسیب‌دیدگان: تامین مالی، معنوی و رسانه‌ای خانواده‌های زندانیان و اعدام‌شدگان توسط جامعه . استفاده از نافرمانی‌های مدنی کوچک اما مداوم به جای تجمعات پرخطر و مقطعی من اگر بنشینم، تو اگر بنشینی، چه کسی برخیزد؟ چه کسی با دشمن بستیزد؟ چه کسی پنجه در پنجهٔ تاریکی اندازد؟» حمید مصدق هفته نامه قلم معلم محمد خاکساری سه شنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۴ https://t.me/ghalamemoalem https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t mohammad@khaksari.org