راهبرد همگرایی مبارزخ درون و برون مرزی

راهبرد همگرایی و مبارزه درون و برون‌مرزی تجربه‌ای که از چهل و هفت سال مبارزه علیه جمهوری اسلامی به دست آورده‌ام، نشان می‌دهد که این حکومت همواره با نفوذ در تشکل‌های سیاسی و صنفی، تلاش کرده است تا میان نیروهای داخل و خارج از کشور تفرقه ایجاد کند؛ چرا که بقای خود را در انشقاق مخالفان می‌بیند. روش اصیل این حاکمیت در تمام این سال‌ها، فرمول کهنه «تفرقه بینداز و حکومت کن» بوده است . ۱. وضعیت داخل کشور: نقش کانون‌های جمهوری‌خواهی تجربه شخصی من نشان می‌دهد که مخالفان داخلی حکومت، اکنون در قالب «کانون‌های جمهوری‌خواهی» سازماندهی شده‌اند. این کانون‌ها حدود دو سال است که به صورت مخفیانه فعالیت می‌کنند. تمرکز اصلی آن‌ها بر موارد زیر است : آموزش اصول جمهوری‌خواهی و اارتقای آگاهی شهروندان . تقویت جامعه مدنی و شبکه‌سازی میان نیروهای تحول‌خواه . کادرسازی میان اقشار مختلف جامعه اعم از دانشجویان، معلمان، کارگران، دانش‌آموزان و سایر صنوف. ساختار و تاکتیک کانون‌ها: پیشنهاد می‌شود این کانون‌ها حداکثر با ۷ تا ۹ نفر تشکیل شوند تا امنیت آن‌ها حفظ شود. اعضای کانون‌ها باید خود را آماده کنند تا در موقعیت‌های مناسب و با آغاز اعتراضات، به صورت سازمان‌یافته به میدان بیایند. برای حفظ امنیت، بهتر است جلسات این کانون‌ها در : فضاهای عمومیِ کم‌حساسیت مانند کافه ها، پارک‌ها و در صورت امکان در مسیرهای کوهنوردی برگزار شود . ۲. وضعیت خارج از کشور: تمرکز بر پروژه‌محوری به جای ائتلاف‌های ذهنی در خارج از کشور، تشکل‌های مدنی و سیاسی باید انرژی خود را روی برنامه‌ها و پروژه‌های ملموس برای تغییر حکومت متمرکز کنند. یک آسیب‌شناسی مهم: متاسفانه تجربه‌های گذشته نشان داده که تلاش برای «ائتلاف بر سر اهداف کلی و ایدئولوژیک» در خارج از کشور به همبستگی منجر نمی‌شود، بلکه بیشتر به اختلافات فکری و سلیقه‌ای دامن می‌زند. اکثر مناقشات بر سر انتخاب اهداف کلان تشکل‌هاست . راه‌حل چیست؟ نزدیک شدن تشکل‌ها به یکدیگر از طریق «همکاری در پروژه‌های مشترک و عملی» محقق می‌شود؛ پروژه‌هایی مانند: تلاش برای آزادی زندانیان سیاسی و کارزار جهانی «نه به اعدام». تدوین روش‌های نوین سازماندهی و بررسی موانع جنبش مردم ایران. کمک‌های مالی و معنوی به زندانیان داخل کشور و خانواده‌هایشان. تقویت همبستگی بر بستر شعار محوری «زن، زندگی، آزادی». لابی‌گری موثر و تاثیرگذاری بر دولت‌های خارجی جهت تغییر سیاست‌هایشان در قبال جمهوری اسلامی . ۳. پتانسیل هشت میلیونی ایرانیان خارج از کشور از میان حدود ۸ میلیون ایرانی ساکن خارج از کشور، اگر تنها یک تا دو میلیون نفر در سراسر شهرهای دنیا، اعتراضات خود را به صورت مستمر حول محور «آزادی‌های سیاسی» و «لغو حکم اعدام» ساماندهی کنند، شک نکنید که تاثیری شگرف بر جای خواهد گذاشت؛ چرا که این همبستگی، افکار عمومی داخل و بین‌المللی را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد . در پایان برای تحقق تمام موارد فوق و عبور از این انسداد سیاسی، سه عنصر کلیدی نیاز است : مسئولیت‌پذیری فردی و جمعی، A عشق عمیق به مردم ایران و B غلبه بر دیو ناامیدی. C دوشنبه ۲۴ خرداد ۱۴۰۵