پرگ قطره چکانی یا رهایی

🔴 مرگ قطره‌چکانی یا رهایی؟ دوراهی سرنوشت‌ساز .🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍✍ آیا تا به حال به سیاست «مرگ قطره‌چکانی» اندیشیده‌اید؟ آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا حکومت، محکومان اعتراضات را به یک‌باره اعدام نمی‌کند، بلکه این فرآیند را به صورت متناوب — هفته‌ای یک یا دو نفر، یا هر دو هفته یک‌بار — اجرا می‌کند؟ بررسی این سیاست از سه منظر قابل تحلیل است : ⤵️ * ۱. مهار هزینه‌های بین‌المللی و داخلی: اگر سیستم دست به اعدام‌های دسته‌جمعی و فله‌ای بزند (مشابه فجایع دهه‌ی ۱۳۶۰ و تابستان ۱۳۶۷)، موجی سهمگین از خشم عمومی در داخل و انزجار و واکنش‌های شدید بین‌المللی شکل می‌گیرد که هزینه‌ی سیاسی نگهداری سیستم را به شدت بالا می‌برد . * ۲ . استمرار سایه‌ی ارعاب و سرکوب:↙️ اعدام‌های مستمر و قطره‌چکانی، چرخه‌ی رعب و وحشت را به‌طور مداوم زنده نگه می‌دارد. در منطق حکومت‌های استبدادی، زندان و اعدام ابزارهای کلیدی بقا هستند؛ ابزارهایی که حتی در شرایط بحرانی یا جنگی نیز نباید از دسترسی سیستم خارج شوند. * ۳ ♦️. عادی‌سازی اعدام و فرسایش حساسیت عمومی: وقتی اعدام‌ها به صورت فرسایشی و منظم تکرار می‌شوند، متأسفانه به‌ مرور زمان برای «اکثریت خاموش» عادی‌سازی شده و آستانه‌ی حساسیت و واکنش جامعه نسبت به جان انسان‌ها افت می‌کند. تغییر تاکتیک‌های سرکوب در میدان با تغییرات ساختاری در بدنه و مهندسی سرکوب، حکومت در خیابان‌ها به سناریوسازی و کشته‌سازی روی می‌آورد تا برای خشونت‌های خود توجیه تراشی کند. تجربه‌ی تلخ دهه‌های گذشته به روشنی نشان داده است که «حضور صرف در خیابان» به تنهایی برای عقب راندن ماشین سرکوب کافی نیست. تنها ابزار کارآمد، ساختاریافته و تاثیرگذاری که گلوگاه اقتصادی و سیاسی حکومت را می‌فشارد، «اعتصاب سراسری» است . همان‌طور که پیش‌تر در هفته‌نامه‌های «قلم» و «قلم معلم» نیز مطرح کرده بودم، مدل اجرایی و گام‌های نخستین این اعتصاب کاملاً روشن و قابل برنامه‌ریزی است. بحران معیشت؛ مرگ تدریجی زیر سایه‌ی استبداد اگر خودمان برای تغییر این شرایط دست به کار نشویم، با این اقتصاد ورشکسته و فلج‌کننده، مردم یکی‌یکی نه تنها توسط گلوله‌های سرکوب، بلکه از طریق فقر، گرسنگی و مرگ تدریجی از پا درخواهند آمد. استرس مداومِ ناشی از بحران‌های اقتصادی و فقر غذایی، جامعه را به کانون بحران‌های جسمی و روحی تبدیل کرده و آمار ابتلا به بیماری‌های مزمن مانند دیابت، فشار خون، افسردگی‌های حاد و انواع سرطان را به مرز هشدار رسانده است سکوت در برابر اعدام‌های روزانه —به هر دلیلی که باشد— تأییدِ مستقیمِ ماشین سرکوب است. فراموش نکنیم اعدامی که امروز در برابرش سکوت می‌کنیم، فردا ممکن است پشت درِ خانه‌ی خود ما رقم بخورد؛ در این چرخه‌ی ارعاب، هیچ‌کس برای همیشه مصون نیست.» . 🖍 * روایت مراکز درمان: کافی است سری به بخش‌های شیمی‌درمانی و مراکز درمان سرطان بزنید تا فاجعه را با چشم خود ببینید؛ یا از یک پزشک متخصص و دلسوز بپرسید که سوءتغذیه و اضطراب مداوم چه بلایی بر سر جسم و روح انسان می‌آورد. 🖌 * تکرار یک خطای تاریخی: همان‌طور که خطر جنگ را کارشناسان سال‌ها پیش گوشزد کردند اما اکثریت خاموش آن را جدی نگرفت، امروز نیز هشدارهای متخصصان پزشکی درباره پیامدهای خانمان‌سوز فقر غذایی نادیده گرفته می‌شود؛ هشداری که دیر یا زود، زمانی شنیده خواهد شد که دیگر کار از کار گذشته است. 👈دوراهی سرنوشت‌ساز: بقا در ذلت یا ایستادگی برای آزادی؟ در نهایت، انتخاب با خود ماست: ادامه دادن به این روند در قالب مرگ تدریجی و ذلت‌بار، یا برداشتن گامی متحد برای رهایی؟ > «اگر ماهی را هر زمان که از آب بگیری تازه است، نجات از مرگ تدریجی نیز در هر گامی ممکن است؛ انتخاب با ماست: آزادی یا مرگ.» 📌 لینک‌ترانه باید قفل اعدام را شکست https://t.me/c/3930602260/767/774 ۱۸ آبان ۱۴۰۵ کانال ارتباطی «هفته نامه قلم معلم»‌ در شبکه اجتماعی تلگرام، به مدیریت و صاحب امتیازی محمّد خاکساری +989121090293 @MKhaksari902 https://khaksari.org/teachers_pen/ https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?s=cl&p=a&ilr=1