خاطرات خانم معلم ۱۹۵ از خلخال زن تاحقوق شهروند

۱۹۵ـ « از خلخال زن یهودی تا حقوق شهروندان ایرانی» شیخ محمود حلبی، بنیانگذار و رهبر « انجمن حجتیه مهدویه » در ۲۶ دی ماه ۷۶ در تهران درگذشت. او که متولد ۱۲۷۹ در مشهد بود، در سال ۱۳۳۶ انجمن حجتیه را با هدف اصلی مبارزه فکری با بهائیت و آموزش عقاید مهدویت تاسیس کرد. این انجمن با نفوذ در میان بهائیان، به اطلاعات آماری این جامعه دست یافت. انجمن، بلافاصله پس از انقلاب ۵۷ با در اختیار داشتن این اطلاعات نقش موثری در ضدیت با بهائیت داشته اند. جمهوری اسلامی از سال ۵۸ و ۵۹ شروع به توقیف و غارت اماکن مقدس و مراکز اداری و شرکت های مالی جامعه بهائی کرد. در تابستان ۵۹ اعضای محفل ملی روحانی بهائیان ربوده و ناپدید شدند.! در اواخر سال ۶۰، اعضای دور جدید این محفل دستگیر و بلافاصله اعدام شدند.! دادستان کل کشور در سال ۶۲ تمامی فعالیت‌های تشکیلات و محافل بهائی در ایران را غیرقانونی اعلام کرد.! این روند به محرومیت هایی از جمله اخراج از ادارات دولتی، ممنوعیت تحصیل در دانشگاه ها و پلمپ کسب و کار آنان منجر شد.! پیگیری های جامعه جهانی بهائی در نهایت باعث شد که در سال ۱۳۶۴( ۱۹۸۵ میلادی) سازمان ملل متحد قطعنامه‌ای در مجمع عمومی صادر کند و اتهامات نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران را «عمیقاً نگران کننده» اعلام کند. جمهوری اسلامی از اعدام ها کم کرد ولی تا امروز به قتل، غارت اموال و زندانی کردن بهائیان ادامه داده است. اما برای من، بهائیان تنها یک موضوع سیاسی یا تاریخی نبودند؛ آنان چهره هایی آشنا از سال های کودکی و نوجوانی ام بودند. من در دوران دبستان و دبیرستان دوستان همکلاسی بهایی داشتم که بسیار خوب و مهربان بودند. روحی«م» دوست و همکلاسی من در کلاس پنجم دبستان با خانواده اش در محله ی ما زندگی می کردند. پدرش کارگاه نجاری داشت مردی صنعتگر، درستکار و دست به خیر بود و اهالی محل به او و خانواده اش احترام می گذاشتند. قبل از انقلاب آخوندها در بالای منبر از اخلاق نیک پیامبر و حضرت علی سخن می گفتند. مثلاً می گفتند:« حضرت علی پس از شنیدن خبر حمله سپاه معاویه به مرزها و ربودن خلخال(پابند) از پای زن یهودی فرمودند:« اگر مسلمانی از شدت غصه و اندوه این فاجعه بمیرد، ملامت نمی شود.» همچنین بارها از بی ارزشی دنیا صحبت می کردند. اما وقتی آخوندها انقلاب ۵۷ ملت ایران را مصادره کردند، نه تنها موازین اسلامی را برای دنیایی که آن را بی ارزش می خواندند، زیر پا گذاشتند بلکه با هموطنان ایرانی ما تنها به دلیل نوع دینداری شان، به دشمنی و غارت جان و مالشان پرداختند. اینان برخی از پیروان شیخ محمود حلبی، بنیانگذار و رهبر« انجمن حجتیه مهدویه» بودند و به جای این که فقط عالم دینی باشند و به بیان احکام دین بپردازند، با غصب مقامات کشور و عدم آگاهی از سایر علوم بشری، در تمامی این علوم بی خردانه دخالت کردند و حاصل کارشان ویرانی جامعه و ایران شد. در مجلسی دوستانه یکی می گفت:« پیامبر، حضرت علی و امام حسینی که ما مردم ایران قبل از انقلاب می شناختیم سمبل و پیام آور انسانیت، مساوات و آزادگی بودند.» دوست دیگری گفت:« حضرت علی وقتی مالک اشتر را مامور خود در کشور مصر کرد در نامه ای به او نوشت:« بر رعیت همچون حیوان درنده نباش که خوردن آنان را غنیمت دانی، که رعیت بر دو گروهند: یا برادر دینی تو هستند، یا انسان هایی مانند تو.» با شنیدن این سخنان بی اختیار به یاد حدیثی از حضرت محمد افتادم که: « آفت دین سه کس است، فقیه بدکار، پیشوای ستمگر و مجتهد نادان». تجربه چهار دهه ی گذشته در کشورم نشان داده است که فاصله میان آموزه های اخلاقی دین و رفتار مدعیان آن، یعنی همان آفت های دین که پیامبر خدا نام برد، می تواند سرنوشت یک ملت را دگرگون کند.!! https://t.me/Khaterate_khanom_moalem