زنداتی مسعود فرهیخته انفرادی تمام نشندنی

🔴مسعود فرهیخته و انفرادی‌های تمام‌نشدنی #عزیز_قاسم_زاده شنبه ۲۰ تیر ۱۴۰۵ #مسعود_فرهیخته فعال صنفی معلمان، از ۲۵ شهریور ۱۴۰۴ در زندان مرکزی کرج، دوران محکومیت سه سال و شش ماه و یک روز خود را سپری می‌کند. در این مدت، او شش مرتبه به سلول انفرادی منتقل شده است. آخرین بار، از سه‌شنبه ۹ تیر تاکنون، که ۱۲ روز از آن گذشته است، در سلول انفرادی به سر می‌برد. بر طبق رویه ی مرسوم دستگاه قضایی، بازجویی و سلول انفرادی مربوط به دوران بازداشت موقت است، نه زمانی که یک زندانی در حال گذراندن حکم خود است. با این حال، این معلم زندانی در ده ماه گذشته شش بار به انفرادی منتقل شده است. در مقام کنشگری و مبارزات صنفی و مدنی، یک سوی این ماجرا به سرشت مطالبه‌ستیزانه حاکمیتی بازمی‌گردد که تنها انقیاد را ممدوح می‌انگارد و انتقاد را کاری از سر توطئه و عناد می‌داند. اما سوی دیگر آن به ما کنشگران و ضعف‌های درونیمان مربوط می‌شود. بی‌مسئولیتی، انفعال، بی‌برنامگی و باری‌ به‌هرجهت بودن، از عوامل اصلی تسهیل و تحمیل این شرایط بر معلمی است که هم در کارنامه ی کنشگری خود سابقه‌ای روشن دارد و هم در مقام مدیرعامل تعاونی فرهنگیان شهرستان دورود، عملکردی درخشان از خود بر جای گذاشته است. او، گرچه همچنان در زندان جوش و خروش دارد و فریاد را بر خاموشی ترجیح داده است و همین، قصه ی این انفرادی‌های پی‌درپی را رقم زده، اما جامعه کنشگری و صنفی در برابر شدایدی که بر او رفته، خاموشی گزیده است. نمی‌توان گفت کسی که می‌کوشید صدای همه معلمان در سراسر ایران باشد، اکنون که خود گرفتار چنین وضعیتی شده، تشکل‌های صنفی همگی صدای او هستند. این نقد، هم اخلاقی است و هم راهبردی. افرادی که در رسانه‌ها به عنوان فعالان صنفی حضور دارند، باید در برابر وجدان‌های بیدار و تاریخ به این پرسش پاسخ دهند که وقتی معلمی در حال گذراندن حکم، در کمتر از یک سال، شش بار به سلول انفرادی منتقل شده است، در برابر این ظلم و بی‌قانونی دقیقاً چه اقدام مشخصی انجام داده‌اند که برای افکار عمومی و عموم معلمان نیز قابل لمس و ارزیابی باشد؟ برای دیگر معلمان زندانی چه کرده‌اند؟ برای دانش‌آموزان و معلمان بی‌گناه کشته‌شده در دی‌ماه چه برنامه عملی را به سامان رسانده‌اند؟ برای پیرِ کنشگری صنفی ایران، مهندس #هاشم_خواستار، که در زندان وکیل‌آباد مشهد، در هفتاد و چند سالگی، هشت سال است زندان را تجربه می‌کند، چه اقدام مشخصی انجام داده‌اند؟ می‌توان یقه حکومت را گرفت و خود را خلاص کرد که ستم از حد گذشته و کاری از ما ساخته نیست. می‌توان از مقاومت مدنی گفت و در فضای مجازی سخنرانی کرد، اما در واقعیت، نسبتی میان مدعا و عمل برقرار نکرد. اما حقیقت آن است که ما در این جهان رسالتی جز انجام وظیفه‌های وجدانی و اخلاقی نداریم. ساختن یک رزومه هویتی بر گذشته و سوار شدن بر آن، هرگز موجب نجات نیست. نه نجات خود و نه خدمت به جمع. تلاش مداوم برای ساختن آینده‌ای که در آن رنج پیرامونمان کمتر باشد، مسئولیت همیشگی و پایان‌ناپذیر فعالان مدنی، صنفی و سیاسی است. https://t.me/azizghasemzademusic https://t.me/ghalamemoalem