ارزش کتابخوانی

کتاب نخواندن: تکرار نسل به نسل فقر! می‌دانیم فاصله‌ جوامع توسعه‌یافته را با جوامع در حال‌توسعه، غالبا با تعداد صفحات کتاب‌هایی که خوانده می‌شود می‌سنجند. در برخی کشورها، کتاب‌خوانی بخشی از سبک زندگی روزمره است؛ اما در برخی دیگر، به دو دلیل چنین نیست: پرورش نیافتن و خونگرفتن با کتاب از «کودکی» (فقر فرهنگی)، و درگیری‌های معیشتی (فقر اقتصادی). متاسفانه در ایران هم، بیشتر جزوه‌های درسی می‌خوانیم به سودای مدرکی!، و کمتر مطالعه‌ آزاد می‌کنیم. کتاب‌خوانی در ایران ‌۱۱ دقیقه در روز، در برابر ۸۰ دقیقه در جوامع توسعه‌یافته است! این یعنی نسل «مدرک به دستی» هستیم که از تولستوی، گوته، داستایوفسکی، شوپنهاور، آندره ژید، کریستین بوبن، اروین یالوم، اریک فروم، هوگو،کامو، سروانتس، اونامونو، اورول، و ... بی‌خبر مانده‌ایم. هم‌وطنی می‌گفت: «من هیچ کدام از اینها را نخوانده‌ام و هیچ اتفاقی هم در عالم نیفتاده! سخت نگیرید!». اگر گمان می‌کنیم، که با نخواندن کتاب‌، اتفاقی در عالم رخ می‌دهد، مثلاً منتظریم که شکافی در آسمان پدید آید، البته می‌دانیم که چنین نخواهد شد! اتفاق در «ما» خواهد افتاد در جامعه‌ما! این وضع ترافیک و ساختمان و اشتغال و شهرداری‌ و قضاییه و رانندگی و خانواده و طلاق و مدارس و زندان و سیاست و ... ماست. اگر اینها «اتفاق» نیست، پس دیگر قرار است چه بشود؟! نام یک کتاب را که طی سال گذشته، خواندیم بر روی کاغذ بنویسیم. می‌خواهیم این معادله را کمی تغییر دهیم. قرار نیست معجزه کنیم، اما می‌توانیم قدم به قدم، عادت کتاب‌خوانی را زندگی کنیم. برنامه‌ ماهانه: ابتدا یک کتاب در آغاز ماه معرفی می‌شود. سپس در انتهای ماه، به مدت دو ساعت، آن را بررسی می‌کنیم. در ساعت نخست، استادی به بیان خلاصه کتاب و تحلیل آن می‌پردازد. ساعت دوم، مخصوص پرسش‌ و گفت‌وشنود حاضران است: کانال گروه تلگرامی «کتاب‌خوانی کانون گفت و شنود»: https://t.me/ketabkhaniGoftoshenud