🔴 مشروعیت بینالمللی؛ مرز میان آزادیخواهی و هرجومرج نظامی
🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍✍
اگر بخواهیم نگاهی عمیق و تخصصی به مقوله جنگ و تغییرات سیاسی داشته باشیم، ناگزیر به پایبندی به قواعد بینالمللی هستیم. بر اساس منشور سازمان ملل متحد، توسل به زور و حمله نظامی به یک کشور
تنها در صورتی واجد وجاهت قانونی است که تحت عنوان «دفاع مشروع» (ماده ۵۱) و یا با مجوز مستقیم شورای امنیت جهت حفظ صلح و امنیت جهانی صورت گیرد.
اگرچه ماهیت سرکوبگر و کارنامه سیاه جمهوری اسلامی بر افکار عمومی جهان پوشیده نیست، اما برای مقابله با این نظام و گذار به سیستمی دموکراتیک، باید از سازوکارهای حقوقی و دیپلماتیک تعریفشده بهره جست. نادیده گرفتن
این چارچوبها میتواند منجر به بیثباتی پایدار و از دست رفتن حمایت جامعه جهانی شود.
باید به خاطر داشت که تقابل نظامی جهانی علیه رژیم نازی در جنگ جهانی دوم، در برههای از تاریخ رخ داد که هنوز سازمان ملل متحد و میثاقهای مدرن بینالمللی شکل نگرفته بودند.
↙️ امروزه، در دنیای بههمپیوسته کنونی، «عدالت» نباید فدای «سرعت» شود؛ لذا پیگیری پروندههای جنایت علیه بشریت در دادگاههای بینالمللی و استفاده از فشارها و تحریمهای هوشمند حقوقی، مسیری مشروعتر و کمهزینهتر برای رسیدن به تغییر پایدار در ایران خواهد بود. هرگونه اقدام خارج از این قواعد، نه تنها راه حل نیست، بلکه میتواند مشروعیتِ مبارزات حقطلبانه داخلی را نیز با چالش جدی مواجه کند.
محمد خاکساری
هفته نامه قلم معلم
پنجشنبه
۲۰ فروردین ۱۴۰۵
https://t.me/ghalamemoalem
https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t
mohammad@khaksari.org
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر