خاطرات خانم معلم ۲۰۶ قتل های زنجیره در داخل و‌حارج

۲۰۶ـ «قتل های زنجیره ای؛ از ترور مخالفان در داخل و خارج از ایران تا پاییز خونین ۷۷» واکنش جامعه نسبت به قتل داریوش فروهر و همسرش پروانه اسکندری، محمد مختاری و محمد جعفر پوینده گسترده و شدید بود. نویسندگان، دانشگاهیان، روزنامه نگاران و سایر مردم در داخل و خارج از ایران، خواستار روشن شدن حقیقت و شناسایی و معرفی آمران و عاملان این قتل ها شدند. دیگر نمی شد این مرگ ها را صرفاً حوادثی پراکنده یا جنایت هایی شخصی تلقی کرد؛ پرسش اساسی این بود که چه کسانی، به چه انگیزه ای و با اتکا به کدام ساختار قدرت، مخالفان و منتقدان خود را به قتل می رسانند؟ ادامه ی قتل های زنجیره ای از سالیان پیش، در قتل مخالفان داخل و خارج از کشور تا قتل های پاییز ۷۷ به یکی از تلخ ترین و مهم ترین آزمون های دوران اصلاحات تبدیل شد. آزمونی که نشان داد حتی در دوره ای که سخن از اصلاحات، قانون، جامعه مدنی و حقوق شهروندی بود، نیروهایی در درون ساختار قدرت وجود دارند که مهم ترین هدفشان از قتل های زنجیره ای، به خصوص قتل های پاییز ۷۷ علاوه بر حذف جمعی از روشنفکران فعال، تشدید ارعاب در جامعه و خاموش کردن صدای منتقدان با اعمال خشونت و جنایت است.!! سرانجام حکومت جمهوری اسلامی تحت فشار افکار عمومی مجبور به پاسخگویی به مردم ایران شد. در نتیجه در ۱۵دی ماه ۱۳۷۷ وزارت اطلاعات با صدور بیانیه ای بی سابقه، مسئولیت این قتل ها را به عهده « عوامل خودسر » در این وزارتخانه گذاشت و آنان را « آلت دست عوامل پنهان» دانست!! در ۱۸ دی ماه ۷۷ علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی در سخنرانی نماز جمعه، تهران گفت:« مرحوم فروهر، قبل از انقلاب دوست ما بود، اول انقلاب همکار ما بود، بعد از پدید آمدن فتنه های سال ۶۰ دشمن ما شد؛ اما دشمن بی خطر و دشمن بی ضرر..‌ ایشان معروفیتی در بین مردم نداشت.»!!! مردم پس از این سخنان می گفتند:« اگر زنده یاد داریوش فروهر در بین مردم محبوبیت و معروفیتی نداشت این همه در مورد چرایی قتل او به شما فشار نمی آوردند. اتفاقاً به دلیل محبوبیت و معروفیتی که داشت شما از او ترسیدید و سر به نیستش کردید.»!! خامنه ای در همین نماز جمعه از قتل ها با عنوان « ماجرای قتل های مشکوک» نام برد و اطلاعیه وزارت اطلاعات را به عنوان « اطلاعیه شجاعانه وزارت اطلاعات » توصیف کرد و از محمد خاتمی و اعضای کمیته مخصوص رئیس جمهور برای کشف عاملان قتل های زنجیره ای تشکر کرد. او طبق معمول پای دشمن خارجی را به میان کشید و گفت:« من نمی توانم باور و قبول کنم که این قتل هایی که اتفاق افتاد، بدون یک‌ سناریوی خارجی باشد…»!! محمد خاتمی رئیس جمهور وقت در پیامی خطاب به کارکنان وزارت اطلاعات نوشت:« تردید ندارم که اقدام مناسب شما در کشف و خنثی سازی این جریان، میزان اعتماد ملی به پیکر سالم، توانمند و هوشیار وزارت اطلاعات را بالا می برد.»!! قتل های زنجیره ای در معنایی گسترده تر، به مجموعه ای از ترورها و قتل های سیاسی در داخل و خارج از کشور اشاره دارد؛ رویدادهایی که در گذر سال ها، قربانیانی از میان مخالفان، منتقدان، روشنفکران و فعالان سیاسی برجای گذاشتند. قتل های پاییز ۷۷ اما نقطه ای بود که این روند پنهان را بیش از هر زمان دیگری در برابر افکار عمومی قرار داد و پرده از ابعادی تکان دهنده برداشت. واکنش گسترده جامعه، فشار افکار عمومی و پیگیری خانواده های قربانیان نشان داد که دیگر نمی توان این جنایت ها را با روایت هایی چون « عوامل خودسر» یا « قتل های مشکوک » به حاشیه راند. پرسش اصلی همچنان باقی ماند: این ترورها با چه ساز و کاری انجام می شدند، چه کسانی پشت آنها قرار داشتند و تصمیم حذف مخالفان در کدام سطح گرفته می شد؟ https://t.me/Khaterate_khanom_moalem