آسیب شناسی اپوزسیون خارج کشور

🔴آسیب‌شناسی اپوزیسیون خارج از کشور 🖍🖍🖍🖌🖌🖌✍✍✍ ، حدود ۵ سال پیش نیز در گروه جمهوری‌خواهان مطرح کرده بودم: تا زمانی که ماشین سرکوب در داخل کشور با تمام توان فعال است، نمی‌توانیم انتظار فعالیت علنی، منسجم و جدی تشکیلاتی از سوی بدنه جامعه داشته باشیم؛ مگر از سوی چهره‌های استثنایی، جان‌برکف و فداکاری م انند خانم نرگس محمدی که سربدار و بی‌باک دست به مبارزه می‌زنند. در شرایط کنونی، برای حکومت هیچ ابزاری جز سرکوب عریان باقی نمانده است. حقیقت این است که تا وقتی خلاقیت جدیدی برای کاهش توان این ماشین سرکوب پیدا نشود، فضای تنفس برای نیروهای مدنی باز نخواهد شد. حتی تجربیات اخیر (مانند سایه جنگ و بحران‌های منطقه‌ای) نیز نشان داد که فشارهای خارجیِ این‌چنینی نتوانسته‌اند از قدرت نیروی سرکوب داخلی بکاهند؛ بنابراین باید به دنبال روش‌های نوینی برای مهار و کاهش کارایی این ماشین سرکوب بود. تا زمانی که چرخ‌دنده‌های ماشین اعدام و زندان می‌چرخند، اقدام تشکیلاتیِ کلاسیک ناممکن است و مبارزه تنها به همان اقلیت ناچیز اما فداکارِ «سربداران» محدود می‌ماند . 🔻راه‌حل پیشنهادی آسیب شناسی چیست؟ با توجه به این واقعیت‌های سخت، پیشنهاد می‌کنم به جای دلخوش کردن به مصوبات کاغذی یا انتظارِ بی‌جا و خطرآفرین از نیروهای تحت سرکوب در داخل، استراتژی خود را روی دو محور اصلی بازتعریف کنیم : 👈۱. تغییر مدل ارتباطی و تشکیلاتی: به سمت ایجاد و هدایت «شبکه‌های امن، سلولی، غیرمتمرکز و بی‌نام» حرکت کنیم . ◀️ ۲. تمرکز بر ظرفیت‌های خارج از کشور برای پشتیبانی واقعی: وظیفه ارتباط با پارلمان‌ها، دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی نباید صرفاً بندی تزیینی در بیانیه‌ها باشد. این ارتباط باید به ابزاری پویا برای تشدید بازدارندگی، فشارهای حقوق‌بشری و تحریم‌های هدفمند سیاسی علیه کارگزاران سرکوب تبدیل شود تا شاید از این طریق، هزینه سرکوب در داخل کمی کاهش یابد . تا زمانی که این نگاه واقع‌بینانه را جایگزین انتظارات سنتی و منسوخِ تشکیلاتی نکنیم، درِ مبارزه بر همان پاشنه قدیمی خواهد چرخید و دستاوردی جز ناامیدی و اتلاف انرژی نیروها نخواهیم داشت 📌: ✔️۳. تغییر فاز از «مبارزه توده‌ای» به «مقاومت منفی و فلج‌سازی اقتصادی اگر پذیرفته‌ایم که تقابل علنی با ماشین سرکوب، نیروهای کیفی داخل کشور را به مسلخ زندان می‌فرستد، باید استراتژی پشتیبانی خارج از کشور را به سمت تقویت «مقاومت‌های مدنی کم‌هزینه اما پر بازده» سوق داد. حمایت مالی و لجستیکی از صندوق‌های اعتصاب، تقویت زیرساخت‌های اینترنت آزاد برای بی‌اثر کردن سانسور، و تمرکز بر فلج کردن شریان‌های مالی حکومت از طریق افشای فسادهای بین‌المللی، ابزارهایی هستند که می‌توانند بدون فرستادن جوانان به جلوی گلوله، اصطکاک داخلی حکومت را بالا برده و انرژی ماشین سرکوب را تحلیل ببرند فلج‌سازی اقتصادی» در این بازتعریف استراتژیک، به معنای تحریم‌های عمومی کور نیست که سفره مردم را کوچک‌تر کند؛ بلکه تمرکز روی «نقطه پیوند ثروت و قدرت» در هسته اصلی حکومت است. وقتی ساختار سیاسی برای بقای خود کاملاً متکی به پول است، ضربه زدن به شریان‌های مالی، توان عملیاتی و لجستیکی ماشین سرکوب را تحلیل می‌برد . این راهبرد مشخصاً بر سه پایه استوار است ۱ 🖌رهگیری و مسدود سازی اموال فرامرزی: شناسایی، افشا و مصادره اموال، شرکت‌های پوششی و حساب‌های بانکی آقازاده‌ها و کارگزاران سرکوب در خارج از کشور. این کار شبکه اقتصادی پشتوانه سرکوب را در سطح بین‌المللی فلج می‌کند ۲ ⬅️پشتیبانی از اعتصابات سراسری و هدفمند: ایجاد صندوق‌های حمایت مالی بین‌المللی برای کارگران و کارمندانی که در بخش‌های حیاتی (مثل نفت، گاز، پتروشیمی و حمل‌ونقل) دست به اعتصاب می‌زنند. اگر نیروی کار داخل بداند در صورت اعتصاب، حداقلِ معیشت خانواده‌اش از خارج تامین می‌شود، شریان درآمدی حکومت به کما می‌رود ۳ 📌مقاومت منفی مالی در داخل: تشویق شهروندان به اقدامات غیرخشونت‌آمیز اما فرساینده مانند خروج سرمایه‌ها از بانک‌های حکومتی، تبدیل ریال به دارایی‌های امن، و امتناع دسته‌جمعی از پرداخت قبوض و مالیات‌ها به دولت. در واقع، این روش هزینه‌های نگهداری ماشین سرکوب (حقوق نیروهای امنیتی، تجهیزات ضد شورش و پروپاگاندا) را برای حکومت به شدت بالا می‌برد و در مقابل، درآمد آن‌ها را به حداقل می‌رساند تا سیستم از درون دچار فرسودگی و قفل‌شدگی شود تمام اجرای موارد فوق نیاز به همبستگی ملی دارد سه شنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ https://t.me/ghalamemoalem https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t mohammad@khaksari.org