تندیس باورها

🔴 تندیسِ باور در رگِ اندیشه‌اش باورِ سبزی‌ست رویان: آدمی، آزادِ آزاد است تا بیندیشد، بگوید، برکشد فریاد؛ همچو مرغی در هوایِ روشنِ اِقرار. حقِ انسان، مِهرِ تابان است بنیادِ بنایِ مردمی‌بودن حرمتِ اندیشه و لبخند و آزادی در حصارِ احترامِ دیگری جاری‌ست؛ تا که حقِ هیچ‌کس، پامالِ گامی نگردد. او نه تنهایِ جدا افتاده در مرداب که صدایی در میانِ هم‌سرایی‌هاست. باورِ او: موجِ در موجِ حضورِ ماست در میدان؛ رأیِ او، سنگی‌ست بر دیوارِ استبداد و حضورش در نهادِ مدنی، چون ریشه‌ای در خاک. او دگرگونی طلب دارد نه به تیغ و خشم و ویرانی، که به راهی روشن و آرام و انسانی. چشمِ او بیدار... تا ببیند در شبِ قدرت، چه می‌گذرد؟ حاکمان را در ترازویِ جواب و صدق می‌سنجد. پاسخ‌گویی، ستونِ خانه‌اش باشد و شیشه‌یِ شفافِ دولت را عاری از زنگارِ استبداد می‌خواهد. او خودش هم، در ترازویِ تماشایِ وجدانش پایِ هر رفتار و هر تصمیم ایستاده، سربلند و مسئولیت‌آگاه. این چنین است آن که می‌خواند: «دموکراسی، تپش‌هایِ دلِ بیدارِ انسان است.» دوشنبه سوم فروردین ۱۴۰۵ https://t.me/AshaareAngizeshi