گردش قدرت در دموکراسی

🔴 گردش قدرت؛ مرز میان پویایی ملی و زوال استبدادی 🖍🖍✍🖌✍🖌 یکی از اصول اساسی دموکراسی، گردش قدرت است. در نظام‌های دموکراتیک، رهبران برای دوره‌ای مشخص انتخاب می‌شوند و پس از پایان دوره، جای خود را به دیگران می‌دهند. این محدودیت زمانی از انحصار قدرت و شکل‌گیری دیکتاتوری جلوگیری می‌کند. همچنین، قوانین باید مانع از تمرکز بیش‌ازحد قدرت در دست یک فرد یا نهاد شوند. واقعیت این است که قدرتِ مطلق، لاجرم به فساد مطلق می‌انجامد. وقتی کرسی‌های تصمیم‌گیری به ملک طلقِ عده‌ای معدود تبدیل شود، چشمه‌های خلاقیت در جامعه می‌خشکد و نخبگانِ تازه نفس به حاشیه رانده می‌شوند. انحصار قدرت، نه‌تنها مسیر پاسخگویی را مسدود می‌کند، بلکه با ایجاد لایه‌های حفاظتی پیرامونِ کانون‌های ثروت و نفوذ، راه را برای رانت‌خواری سیستماتیک هموار می‌سازد. بنابراین، بقای یک نظام سیاسی در گروِ «تغییر» است، نه ایستایی. جابه‌جایی مسالمت‌آمیز قدرت، نه یک تهدید برای ثبات، بلکه بزرگترین مانع در برابر فروپاشی‌های ناگهانی است ؛ چرا که به جامعه اجازه می‌دهد از طریق صندوق‌های رأی، اشتباهات گذشته را اصلاح کرده و بدون توسل به خشونت، مسیر حرکت خود را باز تعریف کند. دموکراسی بدون گردش واقعی قدرت، تنها پوسته‌ای است که در بطن آن، بذر استبداد دوباره جوانه می‌زند. https://t.me/+s3Jd8a5ckJM2N2Rk