امتقاد از عملکرد محمود بهشتی لنگرودی

بررسی کارنامه شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران و انتقاد از عملکرد محمود بهشتی لنگرودی 🖍🖍🖍🖌🖌✍✍ 🖊 جمعه، ۱۷ مهر ۱۴۰۵ ۱. بیانیه‌درمانی به‌جای اقدام عملی به مناسبت روز جهانی معلم، ۵ اکتبر، عملکرد شورای هماهنگی را باید با اقدامات عملی آن سنجید، نه صرفاً صدور بیانیه. در شرایطی که معلمان با مشکلات معیشتی و همکاران زندانی با محرومیت از آزادی روبه‌رو هستند، این پرسش مطرح است: چرا اعتصاب و تجمع، به‌عنوان ابزارهای اصلی پیگیری مطالبات صنفی، جای خود را به بیانیه داده‌اند؟ به باور نگارنده، برخی اعضای شورا، به‌ویژه جریان نزدیک به محمود بهشتی لنگرودی، از اعتبار فعالیت‌های گذشته و زندان رفتن بهره برده‌اند. درباره عملکرد بهشتی در شرکت تعاونی «فرهنگ و دانش»، نامه سرگشاده‌ای با امضای ۴۰ نفر منتشر شده که مستندات آن در کانال زیر گردآوری شده است: تلگرام تخلفات محمود بهشتی لنگرودی https://t.me/+oSxwxqnIyTAwYzY8 نگارنده همچنین مدعی است که بهشتی از موقعیت خود بهره‌مند شده و یک مدرسه غیرانتفاعی با ۱۵۰ دانش‌آموز در میدان بهارستان دریافت کرده که بعداً فروخته شده است. این موارد نیازمند بررسی مستند و پاسخ‌گویی مسئولان مربوط است. ۲. انشعاب و انحصار در رهبری شورا در آذر ۱۴۰۳، شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان دچار انشعاب شد و به دو شاخه تقسیم گردید: یک شاخه با ۱۵ تشکل و شاخه دیگر با ۸ تشکل، عمدتاً استانی. نگارنده این اتفاق را با دوشاخه‌شدن کانون صنفی معلمان در سال ۱۳۸۶ مقایسه می‌کند و مسئولیت آن را متوجه جریان نزدیک به بهشتی می‌داند. به اعتقاد نگارنده، تمرکز مسئولیت‌ها در دست افراد محدود و نبود گردش مناسب مدیریت، مانع پرورش نیروهای تازه و تقویت تشکل‌های صنفی شده است. ۳. توقف تجمع‌ها و اعتصاب‌های معلمان پس از شش ماه تجمع سراسری معلمان که از شهریور ۱۴۰۱ آغاز شده و به بیش از ۲۰۰ شهر گسترش یافته بود، از ۲۵ خرداد ۱۴۰۲ تاکنون، به گفته نگارنده، تجمع‌ها و اعتصاب‌های سراسری معلمان متوقف شده‌اند. او نفوذ جریان نزدیک به بهشتی در شورا را یکی از عوامل این رکود می‌داند. تجربه فعالیت صنفی نشان می‌دهد که صرف صدور بیانیه برای آزادی معلمان زندانی کافی نیست. وضعیت هاشم خواستار، معلم زندانی، نیز ضرورت پیگیری عملی آزادی زندانیان را یادآوری می‌کند. ۴. موضع‌گیری درباره معترضان آبان ۱۳۹۸ در جریان اعتراضات آبان ۱۳۹۸، به گفته نگارنده، سخنگوی جریان مورد انتقاد، معترضان بازداشت‌شده را با اصطلاح «لمپن» یا «لمپن‌پرولتاریا» توصیف کرد. این تعبیر پرسش‌هایی درباره نگاه آن جریان به معترضان و مطالبات اجتماعی آنان ایجاد می‌کند. همچنین این پرسش مطرح است که چرا جریانی که خود را چپ می‌داند، اعتصاب را به‌عنوان ابزار مهم مبارزه صنفی کنار گذاشته است. ۵. راهکارهای پیشنهادی ۱. برگزاری جلسات شورای هماهنگی به‌صورت مجمع عمومی، با حضور دو نماینده از هر تشکل، بر اساس الگویی مشابه سال‌های نخست تشکیل شورا. ۲. افزایش تعداد تشکل‌های عضو و جلوگیری از تمرکز مدیریت در دست یک جریان محدود. ۳. بازگشت به اقدام عملی، از جمله سازمان‌دهی تجمع‌ها و اعتصاب‌های صنفی، در کنار صدور بیانیه. ۴. شفاف‌سازی درباره عملکرد مالی و مدیریتی تعاونی «فرهنگ و دانش» و پاسخ‌گویی به اتهام‌های مطرح‌شده. شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان حاصل سال‌ها تلاش و هزینه‌های اجتماعی معلمان است. حفظ اعتبار این نهاد مستلزم شفافیت، پاسخ‌گویی، گردش مدیریت، گسترش مشارکت تشکل‌ها و پیگیری عملی مطالبات صنفی و آزادی معلمان زندانی است. جمعه ۱۷ مهرماه ۱۴۰۵ https://t.me/+oSxwxqnIyTAwYzY8