اگر امریکا حمله کند

. 🔴 «اگر آمریکا حمله کند؛ جامعه ایران بین سکوت، ترس و انتظار چه می‌کند؟» ✍✍✍🖍🖍🖍🖌🖌🖌 سناریوهای زیر امکان دارد اتفاق بیفتد 👈۱. آیا دوباره «سکوت کامل» مثل جنگ ۱۲ روزه؟در جنگ ۱۲ روزه، جامعه بیشتر در حالت در جنگ ۱۲ روزه «شوک، ترس و بلاتکلیفی» بود و بخش بزرگی از مردم در خیابان نیامدند، اما این را نمی‌شود به‌عنوان رضایت یا بی‌تفاوتی تفسیر کرد . الان چند تفاوت مهم نسبت به آن موقع وجود دارد: جامعه بعد از جنبش «زن، زندگی، آزادی» و چند موج اعتراض گسترده، هم تجربه‌ی سرکوب دارد و هم تجربه‌ی مقاومت. بی‌اعتمادی به حکومت در حوزه سیاست خارجی و ماجراجویی‌های منطقه‌ای بیشتر شده و شکاف جامعه–حکومت در مورد جنگ است. تجربه‌ی حمله‌های خارجی (مثلاً حملات اسرائیل به اهداف نظامی در ایران) نشان داده که مردم در سطح زندگی روزمره غالباً «عادی» رفتار می‌کنند، اما زیر پوسته، احساسات متناقضی از ترس، خشم و حتی نوعی رضایت از ضربه‌خوردن سران سرکوب وجود دارد. بنابراین اگر آمریکا حمله کند، بخشی از مردم احتمالاً وارد یک حالت «انفعال ظاهری» می‌شوند (خانه ماندن، مراقبت از خانواده، دنبال‌کردن خبرها) اما این به معنی سکوت سیاسیِ واقعی و همراهی با روایت حکومت نیست. ◀️سناریو‌دوم‌ ۲. احتمال شورش/انتقام علیه حکومت بعد از کشتار ۱۸–۱۹ دی ۱۴۰۴ ۱۴۰۴در تجربه‌های اخیر، هر موج سرکوب شدید (آبان ۹۸، ۱۴۰۱، و موج جدید ۱۴۰۵–۱۴۰۴) هم زخم عمیق‌تر کرده، هم بخشی از ترس را به خشم تبدیل کرده است. ⏪ گزارش‌های حقوق بشری می‌گویند که با وجود کشتار و بازداشت‌های گسترده، اعتراض‌ها در سراسر کشور تکرار شده و شعارها هر بار رادیکال‌تر شده است. این چند نکته مهم است: حافظه‌ی جمعی: خانواده‌های کشته‌شدگان، زندانیان، و نسل جوان، «حساب باز» با حکومت دارند و هر بحران بزرگ (مثل جنگ یا حمله خارجی) می‌تواند به جرقه‌ی انتقام/شورش تبدیل شود، به‌خصوص اگر حکومت از جنگ برای سرکوب بیشتر استفاده کند. ◀️فرسایش مشروعیت: حتی در ماجرای جنگ ایران–اسرائیل، بخشی از مردم واکنش‌شان نه دفاع ملی، بلکه شادی پنهان از کشته‌شدن فرماندهان سرکوب‌گر بود؛ یعنی «دولت–ملت» روی هم قرار نمی‌گیرند. ⬇️ساختار امنیتی: هم‌زمان باید دید حکومت هنوز از نظر سازمان سرکوب دست بالا را دارد؛ یعنی حتی اگر میل به شورش بالا باشد، هزینه‌ی خیابان آمدن هنوز وحشتناک است. ↩️ پیش‌بینی های احتمالی : اگر حمله‌ی آمریکا محدود، کوتاه و صرفاً نظامی باشد (مثلاً حمله به تاسیسات یا پایگاه‌های نظامی و امنیتی)، احتمال شورش هم‌زمان علیه حکومت متوسط است، نه صفر و نه قطعی؛ اما اگر جنگ طولانی، پرهزینه و با کشته‌های غیرنظامی شود، احتمال آن که خشم مردم به‌جای همبستگی با حکومت، علیه خودِ حکومت برگردد، بالا می‌رود. ⬅️ سناریو سوم‌ ۳. آیا مردم «از ترس کشتار قبلی» یعنی ۱۸ و ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴ فلج می‌شوند و اصلاً به خیابان نمی‌آیند؟ ترس واقعی است: در اعتراض‌های اخیر، استفاده از گلوله جنگی، بازداشت گسترده، اتهام «محاربه» و… باعث عقب‌نشینی بخشی از مردم شده است. ◀️اما دو نکته را باید کنار هم دید: در همه‌ی موج‌ها، بعد از کشتار و سرکوب، دوباره اعتراض‌ها برگشته است؛ فقط شکل آن تغییر کرده (پراکنده، کوتاه‌مدت، محلی، اعتصاب، تحریم نمادین، شادی و سوگواری اعتراضی و…). برابر حمله خارجی، بخشی از مردم ممکن است بترسند و در خانه بمانند، اما بخشی دیگر از جنگ به‌عنوان فرصتی برای تضعیف حکومت نگاه می‌کنند، نه دلیلی برای دفاع از آن. به‌این معنا، «ترس» و «خشم» هم‌زمان وجود خواهند داشت؛ برای برخی غلبه با ترس است، برای برخی با خشم. پیش‌بینی من این است دوم اسفند ۱۴۰۴ . https://t.me/ghalamemoalem https://chat.whatsapp.com/Bj5iySJauaL6yKJEPRPS05?mode=gi_t mohammad@khaksari.org