در امتداد رنگ ها

در امتدادِ رنگ‌ها در بهمنی که پر از شور و شعله بود دیوارِ کهنه فرو ریخت... مردم میانِ خیابان آوازِ سبزِ عدالت و آزادی خواندند. همه با هم، همه یک‌رنگ در انتظارِ طلوعی که وعده بود، ماندند. اما... کم‌کم که گرد و غبارِ نبرد بنشست آن آرمانِ نخستین در لای‌لایِ سختِ سیاست، غریب شد؛ تک‌رنگی آمد و آن باغِ پُر زِ رنگ در انحصارِ سایه‌ی یک فکر، بی‌نصیب شد. امروز، ای برادر و خواهر! درس از گذشته بگیر و به یاد دار: ایران، گلستانِ رنگ است و کثرت است هرگز مدارِ وطن را تنها به دستِ یکی فرد وامگذار! باید که از تمامِ تبار و بلوک‌ها شوری بپاشد و «شورایی» آید پدید؛ تا در پناهِ خِردهای بی‌شمار فردا، دوباره طعمِ حقیقت به خود چشید چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۴۰۴. https://t.me/AshaareAngizeshi